Όσιος ΔΑΜΙΑΝΟΣ ο πρεσβύτερος και ιαματικός

Ο ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΟΣ Δαμιανός έζησε στη μονή των Σπηλαίων στα χρόνια της ηγουμενίας του οσίου Θεοδοσίου.

Ο μακάριος αυτός μοναχός έγινε ακριβής μιμητής της ισάγγελης ζωής του γέροντά του. Με φλογερό ζήλο και συνεχή βία, αγωνιζόταν να υπερβεί τη φύση του και να πλησιάσει την τελειότητα των ευαγγελικών αρετών. Όλοι οι αδελφοί ομολογούσαν με θαυμασμό την τελωνική ταπείνωση, την τέλεια υπακοή και τη βαθιά απλότητα του οσίου. Παρ' όλο που προσπαθούσε να κρύψει την πνευματική του εργασία, αυτή είχε πέσει στην αντίληψη των άλλων συνασκητών του, που ένιωθαν δέος και ευλάβεια απέναντι στον πιστό θεράποντα του Χριστού και καθαιρέτη του εχθρού. Γιατί ο όσιος δεν κοιμόταν σχεδόν καθόλου.

Οι μέρες και οι νύχτες του περνούσαν με αγρυπνία, μελέτη των ιερών βιβλίων και αδιάλειπτη προσευχή. Επιπλέον αναδείχθηκε σε μεγάλο νηστευτή και εγκρατευτή. Πήρε ευλογία από τον όσιο Θεοδόσιο να μη γεύεται τίποτε άλλο, εκτός από λίγο ψωμί και νερό. Αυτή τη δίαιτα κράτησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Γι' αυτό ο αδιάψευστος Κύριος, που διαβεβαίωσε ότι το πονηρό γένος των δαιμόνων δεν καταβάλλεται «ει μη εν προσευχή και νηστεία», βράβευσε τους κόπους του εργάτη της προσευχής και της νηστείας οσίου Δαμιανού.

Τον τίμησε με το χάρισμα της θεραπείας των ασθενειών, που οι δαίμονες προκαλούν στους ανθρώπους.

Όποτε λοιπόν εμφανιζόταν στο μοναστήρι άνθρωπος άρρωστος, ο όσιος ηγούμενος Θεοδόσιος καλούσε το μακάριο Δαμιανό να προσευχηθεί πάνω από τον πάσχοντα. Κι εκείνος, με ταπεινό φρόνημα και αγαθή διάθεση υποταγής, κλαίγοντας και θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο του θείου χαρίσματος, άλειφε με άγιο έλαιο τον ασθενή και προσευχόταν κοντά του ώρα πολλή, με δάκρυα και στεναγμούς. Με τη χάρη του Θεού όλοι θεραπεύονταν και έφευγαν υγιείς και χαρούμενοι.

Όσα χρόνια έζησε σ' αυτό τον πρόσκαιρο κόσμο ο θείος Δαμιανός, τα γέμισε με ασκητικούς αγώνες και καλά έργα, με τα οποία και το Θεό δόξασε και την αιώνια ζωή κέρδισε.

Κάποτε αρρώστησε και κατάλαβε πώς πλησίαζε το τέλος της επίγειας ζωής του.

Από την ασκητική στρωμνή του προσευχόταν με λυγμούς στο Θεό κι έλεγε:
Κύριε μου! Ιησού Χριστέ! Αξίωσέ με τον ανάξιο να γίνω μέτοχος της δόξης των αγίων Σου και κληρονόμος της βασιλείας Σου! Σε παρακαλώ, Δέσποτά μου, μη με χωρίσεις από τον πνευματικό μου πατέρα και διδάσκαλο, τον άγιο ηγούμενο Θεοδόσιο, αλλά «χάρισαι αυτώ και εμοί την βασιλείαν Σου και την μέθεξιν των αφράστων και αιωνίων Σου αγαθών και της Σης απέραντου και μακαρίας ζωής την απόλαυση», «ένθα ο των εορταζόντων ήχος ο ακατάπαυστος και η ανέκφραστος ηδονή των καθορώντων του σου προσώπου το κάλλος το άρρητον»!

Ενώ έτσι προσευχόταν, εμφανίστηκε ξαφνικά δίπλα στη στρωμνή του ο όσιος Θεοδόσιος. Έσκυψε στοργικά πάνω του, τον ασπάστηκε καλοσυνάτα και είπε:
- Τέκνο μου, η προσευχή σου εισακούστηκε από τον Κύριο. Αυτός μ' έστειλε να σε πληροφορήσω για την εκπλήρωση του αιτήματός σου. Όταν ο Θεός επιτρέψει να φύγεις απ' αυτή τη ζωή και να πάς κοντά Του, θα συναριθμηθής με τους αγίους Του και θα συγκατοίκησης με τους εκλεκτούς Του στην ουράνια βασιλεία. Και δεν θα χωριστής ποτέ από μένα! Θα είμαστε για πάντα μαζί στο Θείο νυμφώνα της δόξης του Κυρίου, «ένθα ο των εορταζόντων ήχος ο ακατάπαυστος...»!

Αυτά είπε ο όσιος Θεοδόσιος κι έγινε άφαντος.

Παραξενεύτηκε ο μακάριος Δαμιανός, επειδή δεν κατάλαβε ούτε πως μπήκε ούτε πως βγήκε ο πνευματικός του πατέρας. Ξαφνικά τον είδε δίπλα του, ξαφνικά και τον έχασε. «Μήπως ήταν όραμα;» σκέφτηκε.

Για να λύση το μυστήριο, κάλεσε το γηροκόμο και τον παρακάλεσε:
Πήγαινε σε παρακαλώ αδελφέ μου και πες στον άγιο γέροντα ότι τον θέλω.

Όταν ήρθε ο όσιος Θεοδόσιος, ο Δαμιανός του είπε χαρούμενος:
Μπάτουσκα- πατερούλη.
Θα γίνουν όλα έτσι όπως μου υποσχέθηκες;

Δεν καταλαβαίνω, παιδί μου. Για ποια υπόσχεση μου μιλάς; ρώτησε με απορία ο όσιος Θεοδόσιος.

Τότε ο μακάριος Δαμιανός του φανέρωσε για την προσευχή που έκανε στον Κύριο και για τη θαυμαστή εμφάνιση εκείνου του άνδρα με τη μορφή του Θεοδοσίου.

Ο θεοφώτιστος ηγούμενος δόξασε το Θεό και είπε δακρυσμένος:
- Ε, τέκνο μου! Άγγελος Κυρίου σου φανερώθηκε με τη μορφή μου! Επομένως να είσαι ήσυχος ότι θα γίνουν όλα όπως σου υποσχέθηκε. Πως ήταν δυνατόν εγώ, ένας αμαρτωλός άνθρωπος, να σου υποσχεθώ τη δόξα την ετοιμασμένη για τους δικαίους του;

Σαν άκουσε τη διαβεβαίωση του οσίου Θεοδοσίου, ο δίκαιος Δαμιανός ευφράνθηκε πνευματικά και πληρώθηκε ολόκληρος με την παρηγορητική ελπίδα.

Ύστερα ζήτησε να έρθουν κοντά του οι αδελφοί.

Μαζεύτηκαν οι περισσότεροι. Τους ασπάσθηκε με δάκρυα, ζητώντας ταπεινά συγγνώμη, ο αθώος και άκακος, για κάθε φταίξιμό του.

 Με την καλή αυτή ομολογία της ταπεινοφροσύνης, παρέδωσε το πνεύμα «εν χειρί Θεού», με συνοδούς τους αγγέλους που ήρθαν για να παραλάβουν την οσία ψυχή του.

Την ώρα του χωρισμού της ψυχής από το σώμα, το πρόσωπό του φωτίστηκε μ' ένα υπερκόσμιο φως, ενώ ένα γλυκύτατο χαμόγελο άνθισε στα χείλη του, φανερώνοντας τη χαρά της νύμφης ψυχής, που αντάμωνε τον ποθητό της Νυμφίο.

Τότε ο όσιος Θεοδόσιος, έδωσε εντολή να χτυπήσουν το σήμαντρο για να έρθουν και οι υπόλοιποι αδελφοί.

Και μετά, με μεγάλη τιμή και ψαλμωδίες, κήδεψαν στο σπήλαιο το τίμιο σώμα του δούλου του Χριστού, που έζησε στη γη σαν άγγελος για τη δόξα του Τριαδικού Θεού και ανήλθε στους ουρανούς, για να ζήση αιώνια μαζί με τους ασωμάτους αγγέλους.
 

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΟΡΟΥΣ ΣΙΝΑ ΔΑΜΙΑΝΟΣ, ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΠΛΗΞΗ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

Mărturisirea de credință ortodoxă împotriva tuturor ereziilor a Preafericitului Părinte Damianos, Arhiepiscopul Sinaiului

În numele Tatălui și al Fiului și al Sfântului Duh.

Toți cei care am fost botezați în Biserica Ortodoxă și credem ortodox suntem membri deplini ai Bisericii celei Una, Sfinte, Sobornicești și Apostolești, adică a Trupului lui Hristos. Prin Taina Sfântului Mir am primit Pecetea Darului Duhului Sfânt și prin Sfânta Împărtașanie cu Trupul și Sângele lui Hristos ne unim cu El, devenind mădulare ale Trupului Lui.

În această calitate de mădulare ale Bisericii lui Hristos, care este numai Biserica Ortodoxă, singura în care ne unim cu Adevăratul Dumnezeu, singura în care omul se poate mântui, arătăm şi respingem în mod public ereziile ce au cuprins pe unii membri ai Bisericii.

Erezia nu afectează doar pe cel care crede în ea, ci și pe membrii Bisericii, atâta timp cât cei ce gândesc eretic în Biserică și propovăduiesc erezia și celorlalți membri prin cuvânt și prin fapte, răspândind astfel microbul ereziei în tot trupul Bisericii. Erezia predicată de episcop sau preot îi afectează și pe credincioși. Totodată, episcopul sau preotul trebuie să aibă grijă ca membrii turmei lui să nu învețe erezia. Dacă păcatele morale îl despart pe om de Dumnezeu, cu atât mai mult erezia. Datoria episcopului este să învețe drept Cuvântul Adevărului, iar sfințenia este legată organic de Adevăr („Sfințește-i pe ei întru Adevărul Tău, iar Cuvântul Tău este Adevărul.” – Ioan 17, 17). Hristos e „Calea, Adevărul și Viața” (Ioan 14, 6). Erezia este minciună și blasfemie la adresa Cuvântului Întrupat, Dumnezeu-Omul Iisus Hristos. Ea se naște ca înșelare duhovnicească, devenind o ideologie contrară Adevărului, tăind posibilitatea sfințeniei și a mântuirii.

La fel cum o boală nu afectează numai organul bolnav, ci întreg organismul, tot așa și erezia, otrăvind pe unii membri ai Bisericii, provoacă durere în întreg trupul ei, afectându-l. De aceea, de fiecare dată când a apărut o erezie ce amenința trupul Bisericii, s-au întrunit Sinoade Ecumenice și Locale care au anatematizat erezia și pe ereticii ce o susțineau, adică au tăiat din trupul Bisericii învățătura eretică și pe cei ce o promovau.

Sfântul Apostol Pavel spune în Epistola sa către romani: „Ci precum într-un singur trup avem multe mădulare și mădularele nu au toate aceeași lucrare, așa și noi, cei mulți, un trup suntem în Hristos, și fiecare suntem mădulare unii altora, dar avem felurite daruri, după harul ce ni s-a dat.” (Rom. 12, 4-6), iar în Epistola I către corinteni spune: „Și nu poate ochiul să zică mâinii: N-am trebuință de tine; sau, iarăși, capul să zică picioarelor: N-am trebuință de voi. Ci cu mult mai mult mădularele trupului care par a fi mai slabe sunt mai trebuincioase.” (I Cor. 12, 21-22), arătând în continuare că „dacă un mădular suferă, toate mădularele suferă împreună; și dacă un mădular este cinstit, toate mădularele se bucură împreună.” (I Cor. 12, 26-27).

Având în vedere că până în prezent nu s-au adunat Sinoade Locale care să condamne pe cei care încalcă de aproape 100 de ani atât Canoanele Apostolice cât și hotărârile Sinoadelor Ecumenice și Locale, Noi, ca mădulare vii ale trupului lui Hristos respingem și ne disociem de toate practicile condamnate de Biserică:

– rugăciunile în comun cu ereticii și așa-numita „Săptămână de rugăciune pentru unitatea creștinilor”, „Vecerniile pentru unitatea creștinilor” și alte asemenea acțiuni ținute în Bisericile Ortodoxe în „Săptămâna de rugăciune pentru unitatea creștinilor”, în care sunt invitați eretici să predice din fața Sfântului și Înfricoșătorului Altar Ortodox, unde se jertfește Hristos Dumnezeu;

– participarea la întâlniri sincretiste interreligioase și intercreștine la care se fac gesturi simbolice sincretiste și rugăciuni în comun cu ereticii.

Arătăm ca erezie şi respingem în mod public ecumenismul, cu toate manifestările sale:

1. prezența Bisericii Ortodoxe în «Consiliul Mondial al Bisericilor».
2. erezia conform căreia Ortodoxia ar fi doar o parte din Biserică.
3. erezia conform căreia toate confesiunile creștine ar fi ramuri ale Bisericii celei Una.
4. erezia conform căreia Biserica Ortodoxă ar fi o Biserică între multe alte «familii de Biserici» care împreună ar forma Biserica cea Una.
5. erezia conform căreia unitatea Bisericii s-ar fi pierdut; conform învățăturii ortodoxe, Biserica este Una și Unică, deoarece Capul Ei este Unul Domn Iisus Hristos, iar unitatea Bisericii se exprimă prin unitatea de credință și prin supunerea credincioșilor față de ierarhia Ei, atâta timp cât ierarhia păstrează unitatea de credință.
6. erezia conform căreia Biserica «ar fi divizată în confesiuni creștine» și noi ar trebui «să refacem unitatea Ei» prin «minimalismul dogmatic», adică prin a accepta ca bază a unirii Ortodocșilor cu celelalte confesiuni (denominațiuni) credința minimală, adică credința în Sfânta Treime și în Iisus Hristos ca Dumnezeu Întrupat și Mântuitor, trecând cu vederea toate celelale Dogme ale Bisericii, inclusiv preoția sacramentală, icoana, Harul Necreat, cinstirea sfinților, etc.
7. erezia conform căreia ar exista o «unitate nevăzută» a Bisericii prin credința comună în Sfânta Treime și în Iisus Hristos ca Domn și Mântuitor, urmând să se înfăptuiască și o «unitate văzută» prin unirea confesiunilor (unitate în diversitatea dogmelor și a tradițiilor).
8. erezia conform căreia ar fi suficient să crezi în Sfânta Treime și în Domnul Iisus ca Dumnezeu și Mântuitor ca să faci parte din Biserică (Biserica fiind văzută ca o adunare a tuturor confesiunilor creștine).
9. erezia conform căreia Biserica Ortodoxă și adunarea romano-catolică (papo-filioquistă) ar fi «Biserici Surori» sau «cei doi plămâni ai Bisericii».
10. erezia conform căreia între Biserica Ortodoxă și papism (romano-catolicism) nu ar exista nici o diferență dogmatică, afirmând că singura diferență ar fi Primatul Papal.
11. acordurile neortodoxe semnate de reprezentanții Bisericilor Ortodoxe în cadrul dialogului intercreștin, dialog cu care suntem de acord atâta timp cât este facut pe baze ortodoxe, pentru a-i aduce pe eretici în Biserica Ortodoxă prin Taina Botezului, a Mirungerii și a Sfintei Împărtășanii.
12. acordul de la Balamand, în care reprezentanți ai Bisericilor Ortodoxe Locale au acceptat un nou tip de uniație și au recunoscut pseudo-tainele romano-catolicilor, acord care a fost respins de către reprezentanți ai Bisericilor Ortodoxe Locale întruniți la Baltimore, în anul 2000.
13. erezia conform căreia Filioque (purcederea Duhului Sfânt «și de la Fiul») ar fi doar o simplă neînțelegere terminologică, iar nu o alterare a Dogmei Sfintei Treimi – dogmă pe care Însuși Dumnezeu prin Fiul Său Iisus Hristos Întrupat ne-a descoperit-o (Ioan 15, 26).
14. așa-zisa «ridicare a anatemelor» dintre ortodocși și romano-catolici, precum și cele asupra monofiziților, monoteliților și monoenergiștilor, anateme date la Sinoadele Ecumenice; conform învățăturii ortodoxe, o anatemă dogmatică nu se poate ridica în mod magic, fără ca motivele anatematizării să fie înlăturate.
15. erezia conform căreia ar exista har mântuitor în afara Bisericii celei Una, Sfinte, Sobornicești și Apostolești și că ar exista botez valid și har lucrător al preoției în afara Ei (simpla prezență istorică a unei succesiuni de la Apostoli și simpla rostire a formulei Sfintei Treimi nu validează «tainele» ereticilor).
16. erezia conform căreia Sfinții Părinți nu mai pot fi azi în actualitate, erezie ce neagă prezența Duhului Sfânt în Sfinții Părinți de la Sinoadele Ecumenice și, prin urmare, însăşi continuitatea existenței Bisericii ca instituție divino-umană.
17. erezia care afirmă că nu putem cunoaște care sunt granițele Bisericii și erezia conform căreia toată omenirea ar fi încorporată într-o «Biserica nevăzută»; conform învățăturii ortodoxe, Biserica este Biserica Istorică, vizibilă, cu succesiune apostolică, ce a păstrat Dreapta Credință (dogmele formulate la Sinoadele Ecumenice și anatemele ce delimitează Adevărul Dogmatic de minciuna eretică) și o duce mai departe până la sfârșitul veacurilor, și anume Biserica Ortodoxă.
18. erezia conform căreia și ereticii ar fi încorporați într-un anume fel în Biserică.
19. transformarea pogorământului (iconomiei) în dogmă sau regulă; conform învățăturii ortodoxe, pogorământul este o derogare de la acrivie, de la regula credinței, pentru neputințe omenești, în circumstante excepționale, având ca scop aducerea oamenilor la Dreapta Credință, în ciuda piedicilor obiective. Pogorământul se aplică doar în cazuri de forță majoră, pentru atingerea unui scop bun în circumstanțe adverse. Când, însă, în absența unor circumstanțe excepționale, continuarea aplicării iconomiei tulbură și ocolește rânduiala canonică, atunci adaptarea nu este o măsură înțeleaptă, ci sfidare a așezămintelor sfinte, conducând la nesocotirea Ortodoxiei.
20. așa-numitele «căsătorii mixte» între ortodocși și neortodocși, pentru că nu se pot uni cele de neunit, condiția principală a Tainei Cununiei fiind ca cei doi soți să fie creștini ortodocși botezați și practicanți. Taina Cununiei este Taina dragostei și a unirii în Dreapta Credință. Nu se poate acorda această Taină numai unui singur membru, celui ortodox. De aceea, căsătoria mixtă este lovită de nulitate, și în același timp constituie rugăciune în comun cu eterodocșii.
21. desfășurarea dialogului dintre Biserica Ortodoxă și erezii pe criteriile platformei protestante (CMB n.n.) și nu pe Mărturisirea Ortodoxă, aşa zisa «restaurare a unităţii creştinilor» şi denumirea istorică de „biserici”pentru eretici.
22. Constituţia aşa zisului «Consiliu Mondial al Bisericilor» ca bază a dialogului cu ereticii – minimalismul dogmatic.
23. Declaraţia de la Toronto din 1950 care afirmă că: 1. există membri ai Bisericii în afara zidurilor Bisericii Ortodox; 2. Biserica lui Hristos este mai mult decât confesiunea fiecărui membru al aşa zisului «Consiliu Mondial al Bisericilor» în parte; 3. a fi membru al Bisericii lui Hristos este mai mult decăt a fi membru al propriei Biserici (confesiuni).

Biserica Ortodoxă este Ecumenică (Universală), nu ecumenistă, și de aceea așteptăm de la membrii Ei să practice și să predice Ortodoxia la toată făptura, aducând pe mulți în Corabia Mântuirii care este Biserica Ortodoxă, Biserica cea Una, Sfânta, Sobornicească (Catholică) și Apostolească, așa cum mărturisim în Simbolul de Credință Niceo-Constantinopolitan. De aceea, ne disociem de poziția tuturor celor care învață sau practică ereziile numite mai sus, fie că sunt elaborate de sinoade panortodoxe (ca în Creta 2016 n.n.), sinoade locale, patriarhi, ierarhi, preoți, diaconi, ipodiaconi, citeți, monahi, monahii sau credincioși.

Noi, prin mărturisirea de faţă, îi mustrăm pe cei care nu caută să-şi îndrepteze fraţii căzuți în înșelarea ecumenistă, adoptând o atitudine pasivă, împăciuitoare și tacită, pe care Sfântul Grigorie Palama o vede ca pe al treilea tip de ateism, după ateism și erezie.

Așa să ne ajute Dumnezeu Cel în Treime Slăvit și Închinat!

Amin.

Am luat la cunostință textul de mai sus citit mie de către clericul ortodox (preotul Matei Vulcănescu n.n.) din cauza problemelor pe care le am cu ochii, și sunt întru totul de acord cu conținutul textului, dând, de altfel, această mărturisire ortodoxă și patristică la hirotonia mea întru episcop.

Vineri, 26 ianuarie 2018                             

             † Al Sinaiului, Damianos,

---

Biserica Ortodoxă a Sinaiului este o Biserică Creștină Ortodoxă autonomă, al cărei teritoriu este format din Mănăstirea Sfânta Ecaterina (care este situată în Peninsula Sinai, la piciorul Muntelui Sinai în Egipt), împreună cu câteva dependințe. Biserica este păstorită de un arhiepiscop care, în mod tradițional, este hirotonit de către Patriarhul Ierusalimului și în același timp este și starețul mănăstirii.

GR – Marturisirea de credinta ortodoxa contra tuturor ereziilor – IPS Damianos al Sinaiului – 26.01.2018

ΠΗΓΗ

Αναρτήθηκε από ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ στις 1/31/2018 06:19:00 μ.μ.

Αρχ. Σινά κ. Δαμιανός: Ορθόδοξη ομολογία πίστεως εναντίον όλων των αιρέσεων

ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΚΟΠΟΣ ΣΙΝΑ, ΦΑΡΑΝ ΚΑΙ ΡΑ’Ι’ΘΩ κ. ΔΑΜΙΑΝΟΣ: ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ

Πηγή Κατάνυξις

: Μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται

«Μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται» δηλαδή άγιοι είναι αυτοί που φέρνουν την ειρήνη στον κόσμο γιατί εκείνοι θα ονομαστούν παιδιά του Θεού. 
Αμέσως μετά τους καθαρούς στην καρδιά, μακαρίζονται οι ειρηνοποιοί. Αυτοί  φέρουν μέσα τους την ειρήνη του Θεού και την προσφέρουν απλόχερα στους γύρω τους και το περιβάλλον τους. 
Η ειρήνη πού είναι κατά τον άγιο Γρηγόριο Θεολόγο ζητούμενο αγαθό από όλους, αλλά από λίγους τηρούμενο βρίσκεται μαζί με την αγάπη στο κέντρο της αληθινής πίστης. Ο ίδιος ο Θεός μας ονομάζεται άρχων της ειρήνης, δηλαδή κέντρο και πηγή της μακαριότητας, αιώνιος και προϋπαρχων,τόσος Αληθινος και αμετακίνητος από την θεότητα. Αλλά και ο Κύριος Ιησούς ονομάζεται στην γραφή άρχων ειρήνης και " επι γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία". Αυτός είναι ο πρώτος και μέγας ειρηνοποιός και η Ειρήνη διότι αυτός μας συμφιλίωσε με τον Θεό Πατέρα. Απομακρυνθήκαμε εμείς από τον Θεό και μισήσαμε τον δημιουργό μας. Αλλά εκείνος με την σάρκωση, τον Σταυρό και την ανάσταση Του ένωσε τα πριν διεστώτα δηλ. μας επανέφερε σε κοινωνία με τον Θεό Πατέρα μας.  Κάθε έχθρα μίσος και αποστροφή πού ένιωθε ο πλανεμένος και πληγωμένος άνθρωπος για τον θεό του, ο φόβος και η απελπισία, η  τεράστια απόσταση μεταξύ Αγίου και αμαρτωλού, ξεπεράστηκαν από τον ειρηνοποιό και συμφιλιωτή Χριστό στο Πρόσωπο Του. Έτσι ο Χριστός επανέφερε την γη σε διάλογο με τον ουρανό, ανέσυρε τους εσκοτισμένους στο φως , τους νεκρούς στην ζωή και τους πριν πλανεμένους στην αλήθεια,κατέστησε τον άγνωστο και απρόσιτο Θεό, προσωπικό, συγκεκριμμένο και αγαπητό. Όχι πια φοβερό και δυνάστη αλλά εύσπλαχνο και ελεήμονα . 
Αλλά η ειρήνη του Χριστού δεν έφτασε μόνο εκεί αλλά έγινε και επί γής ειρήνη,  αγγελική πολιτεία, βασιλεία ουρανών στην γη. Μιλάμε για την Εκκλησίας, αγιοπνευματικό ίδρυμα της Ειρήνης και ο τόπος συμφιλίωσης και κοινωνίας. Μέσα στην Εκκλησία και από την Εκκλησία ξεκινά η Ειρήνη πού θα κυριεύσει τον κόσμο. Μας καλεί ο Χριστός εμάς τα φωτόμορφα της Εκκλησίας τέκνα να διαδώσουμε το μήνυμα της χριστιανικής ειρήνης και της παγκόσμια συμφιλίωσης. Η Εκκλησία είναι ο τόπος της ανάστασης και της ειρήνης, κατάφύγιο ειρήνης για τους κοπιώντας και πεφορτισμένους, τους διωγμένους, τους συγκρουόμενους και τους αμαρτωλούς. ΓΙ αυτό και η λατρεία μας είναι ειρηνοκεντρική. Με την ειρήνη καλούμαστε να προσευχηθούμε στον Κύριο επί το αυτό , με ειρήνη καλούμαστε στην μετάληψη των μυστηρίων και πάλι με ειρήνη απολυόμαστε από την ευχαριστία, για να μεταδώσουμε στον κόσμο ειρηνοφόρα μηνύματα.
Είναι γεγονός πώς εκτός της Εκκλησίας ζούμε τον παραλογισμό, την αφόρητη πίεση των ανθρώπινων συγκρούσεων , του σατανικού πολέμου και της ασυνεννοησίας ανάμεσα στους ανθρώπους. Αυτός ο κόσμος πορεύεται συνειδητά και ασυνείδητα προς την απώλεια και την καταστροφή και αυτό δεν θα πάψει να συμβαίνει ως την εσχάτη ημέρα. Γι’ αυτό ακριβώς καλούμαστε να φέρουμε την ειρήνη του Χριστού στον κόσμο, πού δεν είναι άλλη από το ευαγγέλιο στην βιωματική πράξη. Καλούμαστε ζώντας εν Χριστώ και μεταδίδοντας τον Χριστό να περισώσουμε ό, τι περισώζεται μέσα στην δίνη της καταστροφής του κόσμου. ΟΙ κοσμοκράτορες και οι άρχοντες του κόσμου ειρηνοκάπηλοι και κατασκευαστές πολέμων και συγκρούσεων επαγγέλονται παγκόσμια ειρήνη και ευημερία . Είναι σύγχρονοι φαρισαίοι πού στον βωμό των μεγάλων συμφερόντων καταδυναστεύουν και θυσιάζουν λαούς και έθνη. Η ειρήνη όμως πού φέρουν οι άνθρωποι του Θεού δεν έχει σχέση με την ψευδώνυμη ειρήνη του κόσμου, με ο,τιδήποτε υποκατάστατο ανθρωπιστικών και ειρηνιστικών οργανώσεων. Και στην εποχή του Ιησού οι Ρωμαίοι είχαν επιβάλει τυρανικά ένα ισοπεδωτικό καθεστώς παγκοσμιοποίησης την ρωμαική ειρήνη πού σκοπό είχε να εξουθενώσει και να ελέγχει το πρόσωπο και τους λαούς. Και αυτή την ψευδεπίγραφη ειρήνη προσπαθούν σήμερα να μας επιβάλουν οι αρχιτέκτονες της Νέας Εποχής. 
Η Ειρήνη του Χριστού είναι πρώτα ειρήνη εσωτερική και πνευματική ,  καρπός νήψης και εκκλησιαστικότητας, μετά εξωτερικευεται από τους αληθινούς ανθρώπους και τους αληθινούς πιστούς στους πάντες και στα πάντα. Οι άγιοι ζούν πρώτα την Ειρήνη και έπειτα μεταφέρουν τους καρπούς της, τους καρπούς του αγίου Πνεύματος στον κόσμο, όπως ο Χριστός στους μαθητές μετά την Ανάσταση. Φέρνουν σε συνδιαλλαγή τα πρόσωπα, τους ανθρώπους μεταξύ τους και σε κοινωνία με τον Θεό. Οι ειρηνοποιοί είναι αυτοί που αγαπούν αληθινά για αυτό και ο Θεός των χριστιανών είναι κατά τον μέγα Παύλο ο Θεός της ειρήνης και της αγάπης.Οι ειρηνοποιοί βιώνουν στον βαθμό που της πρέπει την ελευθερία του Χριστού. Δεν είναι πλέον δούλοι, γιατί απαλλάχτηκαν από τον φόβο του θανάτου, από την δυναστεία της αγωνίας. Είναι υιοι, πράγμα που σημαίνει κληρονόμοι. Και ο κληρονόμος έχει εξουσία βασιλείας. Είναι "πριγκηπόπουλο του Θεού" κατά τον όσιο Παϊσιο. Είναι φως στο σκοτάδι.Ο κατά Χριστόν ειρηνοποιός αγιάζει και λαμπρύνει τα πάντα, όχι με αυτό που κάνει, αλλά αυτό που είναι ανάμεσα στους άλλους. Είναι σαν κρυστάλλινο καθαρό νεράκι, από το οποίο ξεδιψούν οι κουρασμένοι από την βασανιστική δίψα και ταλαιπωρία του κόσμου. Είναι η χώρα της ανάπαυσης, της καταφυγής σε έναν κόσμο , τον οποίο ο πόλεμος έκανε κοιλάδα κλαυθμώνος και τόπο οδύνης, λύπης και στεναγμού.
 « Μη φοβού μικρόν ποίμνιον», παιδιά του Θεού δεν ονομάζονται οι Καίσαρες και οι κλειδοκράτορες αλλά οι ειρηνοποιοί. Αυτοί συμπυκνώνουν στην ειρηνική τους πανδαισία κάθε μακαρισμό.Αυτοί θα συμβασιλεύσουν με τον Χριστό μετά το πέρας της αμαρτίας. Η ειρήνη του Χριστού ως βασιλεία που αποκαλύπτεται στον εσωτερικό άνθρωπο και εξωτερικεύεται σε κοινωνία προσώπων προγεύεται ως νέα εποχή ανακαίνισης μέσα στην Εκκλησία.

Αναρτήθηκε από amethystos

Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης: «Πρὶν γεννηθεῖ ὁ Χριστός, Ἄγγελος Κυρίου θανάτωσε ὅλους τούς ὁμοφυλόφιλους, καθὼς εἶναι Θεομίσητη ἁμαρτία»

Σὲ σημείωση τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, στὰ Προλεγόμενα τοῦ πεζοῦ Κανόνος τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως, ἀπὸ τὸ Ἑορτοδρόμιο (τόμος Α’, σελ. 145), ἀναφέρονται τρία θαύματα ποὺ ἀκολούθησαν τὴν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ.

Παραθέτουμε ἐδῶ τό τρίτο συγκλονιστικὸ θαῦμα: «Τρίτον δὲ καὶ τελευταῖον θαῦμα ἠκολούθησεν ἐν τῇ Χριστοῦ Γεννήσει· λέγει γὰρ ἕνας Διδάσκαλος, ὅτι τὴν νύχτα ἐκείνην, κατὰ τὴν ὁποία ἐγεννήθη ὁ Δεσπότης Χριστός, ἔστειλε πρῶτον ἕνα Ἄγγελον καὶ ἐθανάτωσεν ὅλους τούς αρσενοκοίτας, ὅπου ἤσαν εἰς τὸν Κόσμον, καὶ ἔπειτα ἐγεννήθη, διὰ νὰ μὴ εὑρεθῇ τότε εἰς τὴν γῆν μία τοιαύτη Θεομίσητος ἁμαρτία (παρὰ Ἱερονύμῳ)»...

Σχόλιο Ἄλλης Ὄψεως: «Ἴσως τώρα νὰ γίνεται ἀκόμα πιὸ φανερὸ σὲ καλοπροαίρετους ἀναγνῶστες ὅτι τὸ ἁμάρτημα αὐτὸ ἀποτελεῖ βδέλυγμα στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ καὶ ὅτι ὅσοι ἐπιχειροῦν νὰ θεσμοθετήσουν "γάμους" καὶ "σύμφωνα συμβίωσης" μεταξὺ ἀνθρώπων τοῦ ἰδίου φύλου, βλασφημοῦν καὶ ἀντιτίθενται στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ δὲ προπαγάνδα ὑπὲρ τῆς ἀφύσικης αὐτῆς κατάστασης πρέπει ἐπιτέλους νὰ παύσει. Ἀφῆστε τοὺς ἀνθρώπους νὰ μετανοήσουν, γιατί δὲν ὑπάρχει ἁμαρτία ποὺ νὰ μὴν θεραπεύεται ἀπὸ τὴν ἄπειρη καὶ ἄφατη ἀγάπη τοῦ Δημιουργοῦ του ἀνθρώπου».

orthodoxia-ellhnismos

ΥΠ' ΟΨΙΝ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΣΤΟΥ ΓΟΥΕΑΡ.

Αναρτήθηκε από amethystos στις 6:05:00 μ.μ.

Ο φόβος των πολλών για το καλό (του Παναγιώτη Λιάκου)

https://www.dimokratianews.gr/content/88284/o-fovos-ton-pollon-gia-kalo

H ανιδιοτέλεια και η καλοσύνη αντιμετωπίζονται σαν «διαταραχές» ενός συστήματος το οποίο έχει ρυθμιστεί να περιστρέφεται πάνω στον άξονα των υλικών ζημιών και των επίγειων ωφελημάτων

Kαὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης. Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς; ἦν δὲ μακρὰν ἀπ᾿ αὐτῶν ἀγέλη χοίρων πολλῶν βοσκομένη. Οἱ δὲ δαίμονες παρεκάλουν αὐτὸν λέγοντες· εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς, ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων. Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ὑπάγετε. Oἱ δὲ ἐξελθόντες ἀπῆλθον εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων· καὶ ἰδοὺ ὥρμησε πᾶσα ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἀπέθανον ἐν τοῖς ὕδασιν. Οἱ δὲ βόσκοντες ἔφυγον, καὶ ἀπελθόντες εἰς τὴν πόλιν ἀπήγγειλαν πάντα καὶ τὰ τῶν δαιμονιζομένων. Καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ Ἰησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν».

Κατά Ματθαίον 8:28-34

Ο Χριστός πηγαίνει στη χώρα των Γεργεσηνών, σώζει δύο δαιμονισμένους από τα γεννήματα της Κόλασης που είχαν καταλάβει τα κορμιά τους, αφήνει τα δαιμόνια να καταφύγουν στα σώματα χοίρων, οι χοίροι αυτοκτονούν και η «πάσα πόλις» κάνει κάτι απρόσμενο: Αντί να ευχαριστήσει τον Κύριο για την παρέμβασή Του και τη σωτηρία δύο ανθρώπων που ζούσαν εκεί, Του ζητά να φύγει. Εκτός των ορίων της πόλης είναι η θέση του Σωτήρα, μακριά, σε απόσταση που οι πολλοί θεωρούν ασφαλή.

Ολη η πόλις διώχνει τον Χριστό! Παλιά η ιστορία, αλλά δεν ξενίζει. Το άκουσμά της είναι σαν γνώριμο, σαν να έχει εξιστορηθεί και μια, και δυο, και άπειρες φορές. Σαν από πάντα να διώχνουν τον Χριστό εκείνοι που Του οφείλουν τα πάντα και πρέπει να Τον καλούν, να Τον παρακαλούν να μείνει. Γιατί κατά μόνας οι περισσότεροι Τον ζητούν κι όλοι μαζί Τον διώχνουν;
Το καλό πάντα ξενίζει τις μάζες. Ο άνθρωπος που θα μπει σ' ένα βαγόνι τρένου και θα καλημερίσει αγνώστους θα φανεί περισσότερο σαν απρόσμενη απειλή παρά σαν κάτι σύνηθες. Στο τοπίο της κοινωνίας δύσκολα μπαίνουν χρώματα από την παλέτα της αρετής. Οι υλικοί συσχετισμοί και η επιδίωξη της ισχύος δεν είναι συμπληρωματικά του αγαθού, αλλά ενάντια. Η ανιδιοτέλεια και η καλοσύνη αντιμετωπίζονται σαν «διαταραχές» ενός συστήματος το οποίο έχει ρυθμιστεί να περιστρέφεται πάνω στον άξονα των υλικών ζημιών και των επίγειων ωφελημάτων.

Ο Γουστάβ Λε Μπον στο έργο του «Η ψυχολογία των μαζών», στο κεφάλαιο «Αισθήματα και ηθικότητα των μαζών», σχολιάζει μια πτυχή της συμπεριφοράς του όχλου: «Η αυταρχικότητα και η μισαλλοδοξία είναι για τις μάζες αισθήματα πολύ σαφή, που τα υποστηρίζουν τόσο εύκολα όσο και τα εφαρμόζουν. Σέβονται τη δύναμη και εντυπωσιάζονται μέτρια από την καλοσύνη, που εύκολα τη θεωρούν μια μορφή αδυναμίας. Οι συμπάθειές τους δεν ήταν ποτέ για τους αγαθούς κυρίους, αλλά για τους τυράννους που τις εξουσίασαν σθεναρά. Είναι γι' αυτούς που, πάντα, σηκώνουν τα πιο ψηλά αγάλματα. Αν πατούν ευχαρίστως με τα πόδια τους τον δεσπότη που ανατράπηκε, είναι γιατί, έχοντας χάσει τη δύναμή του, μεταπίπτει στην κατηγορία των αδυνάτων που περιφρονούν και δεν φοβούνται. Ο τύπος του ήρωα που αγαπούν οι μάζες θα έχει πάντα τη μορφή ενός Καίσαρα. Η λάμψη του τις θέλγει, η εξουσία του τους επιβάλλεται και το σπαθί του τις τρομάζει».

Ο Λε Μπον, με αυτήν την εξαιρετικής ακρίβειας «ανάγνωση» του χαρακτήρα, των αντιλήψεων, των ποιοτήτων και των αντανακλαστικών των μαζών, μας έδωσε την ευκαιρία να καταλάβουμε ποιος είναι ο μηχανισμός με τον οποίο δολοφονούνται οι ενάρετοι και τιμώνται οι σφαγείς και οι φαύλοι.
Το πρόβλημα σχετίζεται άμεσα με τις ερμηνείες που έχει δώσει έκαστος εξ ημών για την έννοια και την αξία του βίου. Ο βίος είναι το αρσενικό της βίας, η άνευ όρων και ορίων μάχη για τη σάρκα και το χρυσίον; Βίος είναι η εναρμόνιση των πράξεων με όσα προστάζει η φωνή που μιλά πάντα για το ορθό, το όμορφο και το δίκαιο; Πώς μεταφράζουμε τη ζωή μας; Επίγεια και πρόσκαιρη, απελπισμένη και φρενήρη ή αιώνια;

Ο Ιησούς Χριστός είχε δώσει την απάντηση που δεν θέλουν να ακούν οι πολλοί και καλοδέχεται μόνο ο ένας, αυτός που ψάχνει την αλήθεια στην αγκαλιά του Θεού.

Παναγιώτης Λιάκος

sociologyalert

Αναρτήθηκε από amethystos στις 11:04:00 μ.μ.

IN MEMORIAM . Για τον μακαριστό Μητροπολίτη Λαρίσης κυρό ΙΓΝΑΤΙΟ. Τρία κείμενα από δημοσιογράφους της Λαρίσης

Για τον μακαριστό Μητροπολίτη Μητροπολίτη Λαρίσης και Τυρνάβου κυρό Ιγνάτιο, τον επί 24ετία (1994 - 2018) ποιμανάρχη, κοιμηθέντα την 26η Ιουνίου 2018, τρία κείμενα από δημοσιογράφους που έζησαν από κοντά το «εκκλησιαστικό» της Λαρίσης.

Οταν πρωτοσυναντήσαμε τον Ιγνάτιο στο… «κρησφύγετό» του στη Λάρισα

ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 1994

Του Αλέξη Καλέση*

Η εκλογή του μητροπολίτη Ιγνατίου στη Λάρισα έγινε σε δύσκολους καιρούς.  Πέντε ολόκληρα 

χρόνια… Ταραχές, επεισόδια, δικαστικές διαμάχες, εξημμένα πάθη. Η τοπική κοινωνία διχασμένη, «Θεολογικοί» από τη μία, «Μπεκιαρικοί» από την άλλη και η τοπική Εκκλησία ακυβέρνητο σκάφος.

Η ιδέα για «τρίτη λύση», ένα πρόσωπο δηλαδή που δεν θα είχε ως τότε αναμειχθεί στη διαμάχη ωριμάζει. Ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ επιλέγει τον Ιγνάτιο. Λένε ότι εκτίμησε τον ειρηνοποιό χαρακτήρα του.

Γυρίζω πίσω… Κάπου στο 1994… Με έναν ακόμη συνάδελφο που καλύπτουμε το «εκκλησιαστικό ρεπορτάζ» γινόμαστε από τους πρώτους που συναντάμε και γνωρίζουμε τον Ιγνάτιο. Έχει μόλις εκλεγεί από την Ιερά Σύνοδο «Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου», αλλά δεν είναι διόλου εύκολο να εμφανιστεί στην πόλη την οποία προορίστηκε να ποιμάνει. Τα πνεύματα είναι οξυμένα, ο Θεολόγος είναι ακόμη εν ζωή και οι οπαδοί του δεν αποδέχονται την τοποθέτηση άλλου μητροπολίτη. Μοιραία, ο Ιγνάτιος – που... εκών - άκων επιλέχτηκε ως «τρίτη λύση»–έμπλεξε σε μια περιπέτεια που ενδεχομένως ούτε ο ίδιος είχε φανταστεί, ούτε και επιδιώξει. Αλλά, έτσι είναι η ζωή… Σε φορτώνει κάθε τόσο με σταυρούς, ανοίγει μπροστά σου Γολγοθάδες. Και σε καλεί να τους διαβείς.

-Πώς τον έκοψες τον καινούργιο; με ρώτησε, θυμάμαι, τότε ο συνάδελφος του «Ημερήσιου Κήρυκα», με τον οποίο είχαμε πρώτοι συναντήσει κρυφά, σε κάποιο σπίτι της Λάρισας, τον νιόφερτο ποιμενάρχη προκειμένου αυτός να κάνει τις πρώτες δηλώσεις του προς τον Τύπο και να απευθυνθεί στο πλήρωμα της τοπικής Εκκλησίας.

- Τι να σου πω… Δεν το κόβω να μένει…

Συμφώνησε με την άποψή μου ο συνάδελφος. Στην... εμπόλεμη ζώνη της Εκκλησίας της Λάρισας δεν στάθηκε ο... Δημήτριος Μπεκιάρης (ο αρχικώς εκλεγείς), που ήταν δυναμικός, νέος, «τσαμπουκαλεμένος» και με γνώση του λαρισαϊκού εκκλησιαστικού τοπίου. Θα στεκόταν αυτός ο μειλίχιος άνθρωπος, ο «μικρός το δέμας», με τη χαμηλόφωνη εκφορά λόγου, που σχεδόν... ντρεπόταν να σε κοιτάξει στα μάτια; Σαν δύσκολο…

Αλλά, εδώ είναι που λένε πως «τα φαινόμενα απατούν»…

Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά, αποδεικνύεται ότι αυτός ο χαμηλών τόνων ιερέας που είχαμε πρωτοαντικρίσει σε... κρησφύγετο, έγινε ένας από τους μακροβιότερους ιεράρχες στη μητροπολιτική έδρα της Λάρισας, έχοντας καταφέρει να πιάσει -στην κυριολεξία- τον ταύρο απ’ τα κέρατα, να τον ηρεμήσει και στη συνέχεια να τον εξημερώσει… Ίσως να μίλησε μέσα του η αρβανίτικη ράτσα του παπά από τη Σαλαμίνα. Ράτσα πολύ σκληρή, πολύ ανθεκτική στα κακοτράχαλα μονοπάτια.

Είναι ασφαλώς άδικο -στα όρια του ασεβούς- να επιχειρήσει κανείς την αξιολόγηση του πολυετούς έργου του μητροπολίτη Ιγνατίου μέσα σε ένα μικρό σημείωμα. Αυτό, ας το αναλάβουν πιο ειδικοί, οι μελλοντικοί μελετητές των εκκλησιαστικών μας πραγμάτων. Εκείνο όμως που οφείλει να του αναγνωρίσει κάθε καλόπιστος παρατηρητής, είναι η πραότητα, η σύνεση και -κυρίως αυτό!- η ιώβεια υπομονή με την οποία διοίκησε τη δύσκολη Μητρόπολη Λαρίσης και Τυρνάβου, επαναφέροντας το καράβι με τα θρυμματισμένα κατάρτια σε λιμάνια απάνεμα.

Ο Θεός -τον οποίο με θέρμη διακόνησε σ’ όλη του τη ζωή- ας τον δεχτεί για πάντα στην αγκαλιά του…

* "Eλευθερία", 27.06.2018

Ο δικός μας Ιγνάτιος

Καλό κατευόδιο δέσποτα

Του Χρήστου Τσαντήλα

Όταν ήρθατε εκλεγμένος επίσκοπος στη Λάρισα, ήσασταν αμνός ανάμεσα σε λύκους. Κι όμως με υπομονή, συγχώρεση και κατανόηση, αλλά κυρίως με αγάπη, υποτάξατε το πείσμα τους. Τα 24 χρόνια της διακονίας σας, τα παρακολούθησα ως πολίτης, αλλά από τη θέση του αρχισυντάκτη της «Ελευθερίας». Όπως και πιο πριν από εσάς, βίωσα μέσα από την καθημερινή επαφή του ρεπορτάζ, τα πέτρινα χρόνια της τοπικής μας Μητρόπολης, από τον θάνατο και την κηδεία του μακαριστού Σεραφείμ Ορφανού, μέχρι την εκλογή, την απόπειρα τοποθέτησης και την επεισοδιακή αντικατάσταση του σεβασμιοτάτου, Γουμενίσσης σήμερα, Λαρίσης τότε, κ. Δημητρίου Μπεκιάρη. Ύστερα ήρθατε εσείς. Πράος, ταπεινός, μειλίχιος, μετρημένος, υπομονετικός, συγχωρετικός, μια ήρεμη δύναμη σε μια ταραγμένη και πολύ πληγωμένη Μητρόπολη. Στην αρχή είπαμε, δεν θα τα καταφέρετε. Όμως εσείς υπομείνατε και με απίστευτη καρτερικότητα, υποστήκατε και ταλαιπωρηθήκαμε από την «ανίατη» επιθετικότητα ορισμένων, περιμένοντας το πλήρωμα του χρόνου ώστε και αυτοί να ηρεμήσουν υποτασσόμενοι στην αγάπη και τη συγχώρεσή σας.

Κοντά σας στα δύσκολα εκείνα πρώτα χρόνια βρέθηκε και η εφημερίδα, η διεύθυνσή της και ο αείμνηστος εκδότης Τάκης Δημητρακόπουλος, η οποία στήριξε κάθε προσπάθεια για ηρεμία και θρησκευτική γαλήνη στην πόλη μας και στη Μητρόπολή μας. Μια στάση που δικαιώθηκε πολύ σύντομα από το θεάρεστο έργο σας. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό που έφερε την ηρεμία και τη γενική αποδοχή σας στο ποίμνιο. Ήταν κυρίως το καθαρό σας βλέμμα, η καλοσυνάτη στάση σας απέναντι σε φίλους και διστακτικούς, ήταν η γαλήνια ολόφρεσκια αύρα που εκπέμπατε σε όλες τις δημόσιες εμφανίσεις σας. Ήταν αυτό το χαμόγελο του καλού και σεβαστού πατέρα στην οικογένεια. Για τους χιλιάδες Λαρισαίους και όλους τους πιστούς της Μητροπόλεως, υπήρξατε άνθρωπος της οικογένειας. Και της δικής μου φυσικά. Ευλογήσατε τον πατέρα μου στο κατευόδιο καθώς και τον γάμο της κόρης μου που αν και απρόσκλητος, μη σας ταλαιπωρήσω, κάνατε 300 χιλιόμετρα αυθημερόν για να τελέσετε το μυστήριο μαζί με τους πανάξιους συνεργάτες σας, Ιγνάτιο και Αχίλλιο. Αυτό δεν το βρήκα σε άλλους μητροπολίτες και γνώρισα αρκετούς. Ήσασταν ένας από μας. Προσιτός, δίκαιος και δημιουργικός. Με την εκδημία σας χάσαμε έναν δικό μας άνθρωπο. Τον δεσπότη που μας άκουγε προσεκτικά και με πραότητα μάς συμβούλευε. Τον άνθρωπο που με τους άξιους συλλειτουργούς του, υπηρέτησε με σεμνότητα και αγάπη το ποίμνιό του.

Ήθελα δέσποτα να σας τα πω αυτά αποχαιρετώντας σας και να ευχηθώ καλό παράδεισο, να έχετε δίπλα στον Δημιουργό μας, να μας ευλογείτε από εκεί αφού πρώτα μας συγχωρήσετε για τις όποιες πίκρες και αχαριστίες σας ποτίσαμε στη διάρκεια των 24 χρόνων που ήσασταν κοντά μας. Και είμαι βέβαιος πως όταν κι εμείς κριθούμε, καθένας μας ξεχωριστά, πίσω από τη μεγάλη πύλη, θα ακούγεται κάπου-κάπου η δίκη σας φωνή. Είναι από τα παιδιά μου κι αυτό...

Καλή ξεκούραση Άγιε ιεράρχη...

*  "Ελευθερία", 14.07.2018

Οι παρακαταθήκες του Λαρίσης Ιγνατίου

Του Χάρη Ανδρεόπουλου

Στη διάρκεια της 24χρονης ποιμαντορίας του στη Μητρόπολη Λαρίσης ο μακαριστός Ιγνάτιος, σήκωσε μεγάλο σταυρό. Από την πρώτη ημέρα - την ημέρα της εκλογής του, στις 25 Μαΐου 1994 - βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα που είχε χτυπήσει εκείνη την εποχή – από τις αρχές της 10ετίας του ‘90 - την τοπική Εκκλησία εξαιτίας του γνωστού εκκλησιαστικού προβλήματος που ανέκυψε για τον θρόνο της οικείας Επισκοπής τον Σεπτέμβριο του 1989 μετά την κοίμηση του μέχρι τότε Μητροπολίτου Λαρίσης Σεραφείμ Ορφανού (1974-1989). Ενός προβλήματος που είχε διχάσει την πόλη. Με αντιπαρατιθεμένους τους «Θεολογικούς» (υποστηρικτές της επαναφοράς στη Λάρισα του δικαιωθέντος τον Οκτώβριο του 1990 από το Σ.τ.Ε. Μητροπολίτου Θεολόγου Πασχαλίδη) από τη μία πλευρά και τους «Δημητριακούς» (υποστηρικτές του υπό της Ιεραρχίας εκλεγέντος ως Λαρίσης τον Οκτώβριο του 1989 και εν τω μεταξύ - λόγω ακυρώσεως της εκλογής του τον Οκτώβριο του 1990 από το Σ.τ.Ε.- μετατεθέντος τον Σεπτέμβριο του 1991 στη Γουμένισσα, Μητροπολίτου Δημητρίου Μπεκιάρη), από την άλλη.

Αν κι ο ίδιος ήταν παντελώς αθώος έγινε - από τους υποστηρικτές του Μητροπολίτου Θεολόγου - το επίκεντρο όλης της καταφοράς. Το «αμάρτημά» του ήταν ότι ως γνήσιος καλόγερος έκανε υπακοή στην απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας, ότι δέχθηκε τον Μαϊο του 1994 την εκλογή του και, ουσιαστικά, την εντολή να έλθει στη Λάρισα και να ενώσει το ποίμνιο. Λέγεται από στενούς του συνεργάτες, που συνυπηρετούσαν τότε στα γραφεία της Ιεράς Συνόδου ότι όχι μόνο δεν επεδίωξε την εκλογή του, αλλά ήταν και αρνητικός (όπως έγραψε λίγες ώρες μετά την προς Κύριον εκδημία του ο παλαιός του φίλος Γεώργιος Πρίντζιπας, διευθυντής επί πολλά έτη στη Βιβλιοθήκη της Ιεράς Συνόδου, σε σχετική ανάρτησή του στο διαδίκτυο). Εκανε, όμως, ο μακαριστός Ιγνάτιος υπακοή στην Εκκλησία και εκκοπή του ιδίου θελήματος – και ξεκίνησε το ταξίδι του για τη Λάρισα.

Ένα ταξίδι δύσκολο και μαρτυρικό. Επεισοδιακή η εις επίσκοπον χειροτονία του τον Μάιο του 1994 στην Αθήνα, επεισοδιακή και η ενθρόνισή του, ως Λαρίσης, τον Ιούλιο του ιδίου έτους στη Λάρισα. Οι αντιδρώντες στην εκλογή του δεν το βάζουν κάτω και σε κάθε δημόσια εμφάνισή του τον παίρνουν στο κατόπι με αποδοκιμασίες. Όμως ούτε ο ίδιος το βάζει κάτω. Αντιδρά, αλλά ειρηνικά. Πορεύεται αγαπητικά και επιδεικνύοντας ιώβειο υπομονή καταφέρνει σιγά – σιγά να κερδίσει τις καρδιές όχι μόνο πολλών εξ εκείνων που είχαν σταθεί επιφυλακτικά απέναντί του, αλλά και πολλών που υπήρξαν στην αρχή εχθρικοί. Με την πραότητα, την ανεξικακία και τη μακροθυμία του κατόρθωσε στην πορεία του χρόνου να ενώσει τον κλήρο και το διχασμένο ποίμνιο και να επαναφέρει την τοπική Εκκλησία σε λιμάνια απάνεμα, φροντίζοντας παράλληλα να φέρει σε πέρας ένα σημαντικό ποιμαντικό / κατηχητικό, αλλά και κοινωνικό / φιλανθρωπικό έργο.

Υπήρξε ο μακροβιότερος Μητροπολίτης Λαρίσης και μετά από 24 χρόνια αρχιερατείας του στην πόλη μας, αναχωρώντας για την άνω Ιερουσαλήμ μας αφήνει δύο σπουδαίες παρακαταθήκες, δύο διδαχές: πρώτον, την αγάπη, με την οποία ο ίδιος – με την αγαπώσα καρδία του - πορεύθηκε κάνοντας πράξη στη ζωή του τον σχετικό ύμνο περί αγάπης του Απ. Παύλου (Α’ Κορ., 13) και, δεύτερον, τον σεβασμό προς την Εκκλησία και τους Ιερούς Κανόνες της, στο συνοδικό της πολίτευμα. Ισχυε και γι’ αυτόν το του μακαριστού Αρχιεπισκόπου κυρού Χριστοδούλου, του ειπόντος «οι αποφάσεις της Εκκλησίας είναι δι’ εμέ το “όγδοο μυστήριο”».

Ας ευχηθούμε, ως μέλη της τοπικής Εκκλησίας ο Θεός, ο «κυριεύων ζωής και θανάτου» και «βάθει σοφίας απείρου τα πάντα οικονομών», να οδηγήσει τη μακαρία ψυχή του κεκοιμημένου Μητροπολίτου μας εις τόπον αναστάσεως για να παρεδρεύει στο υπερουράνιο θυσιαστήριο ευλογών εξ ουρανού τον τόπο τον οποίο διεποίμανε επί 24ετία και να πρεσβεύει εκτενώς υπέρ του κλήρου και του λαού – κι ας προσευχηθούμε η Σεπτή Ιεραρχία της Εκκλησίας μας να εκλέξει αντάξιο διάδοχό του. «Ιγνατίου του Λαρίσης και Τυρνάβου, ημών δε πατρός και ποιμενάρχου, αιωνία η μνήμη».

 * "Ελευθερία", 15.07.2018

religiousnet

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ 

ΥΠΗΡΞΕ Ο ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ Α'

Αναρτήθηκε από amethystos στις 12:17:00 π.μ.