Ποιοι κατέστρεψαν τους Αρχαίους Ναούς;Πρωτοπρ. Κυριακού Τσουρού

ΠΟΙΟΙ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΝΑΟΥΣ;

 Πρωτοπρ. Κυριακού Τσουρού
Γραμματέως της Σ. Ε. επί των αιρέσεων

Πολλά από τα «νεοεθνικά» ρεύματα, που δραστηριοποιούνται και στην Ελλάδα, ισχυρίζονται συχνά, ότι oι χριστιανοί κατέστρεψαν τους ναούς, τα ιερά και τα αγάλματα της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, καταστρέφοντας, έτσι, έργα τέχνης και μνημεία πολιτισμού. Για να στηρίξουν αυτό τον ισχυρισμό τους, επιστρατεύουν μεμονωμένα περιστατικά και προβάλλουν περιπτώσεις ακραίας συμπεριφοράς ως την επίσημη γραμμή της Χριστιανικής Εκκλησίας κατά της αρχαίας θρησκείας.

«Η Ορθοδοξία κατέστρεψε τους ναούς μας», λένε1. Σε ερώτηση: «Τι πρόσφερε η Ορθοδοξία στους Έλληνες;», δίδεται η απάντηση: «Την καταστροφή όλων των ναών, των έργων τέχνης και των βιβλιοθηκών»2. Οι χριστιανοί «έκαψαν όσα βιβλία δεν τους βόλευαν, βεβήλωσαν τα ελληνικά ιερά, κομμάτιασαν τα αγάλματα, γκρέμισαν τους ελληνικούς ναούς, καταλήστεψαν τον εθνικό πληθυσμό»3. Σε συκοφαντικό άρθρο κατά του Χριστιανισμού, υποστηρίζεται για τους χριστιανούς, ότι «Η πρώτη τους κίνηση ήταν να καταστρέφουν τους ναούς και τα αγάλματα των Ελλήνων στερώντας έτσι τον κόσμο από ανεπανάληπτα δημιουργήματα της αρχαίας τέχνης, για να μη μείνει ίχνος από τη "βδελυρή θρησκεία των ειδώλων"»4. Υπήρχε, λένε, ένα κατευθυντήριο «σχέδιο», το οποίο κατηύθυνε τις «χριστιανικές μάζες» ώστε να καταστρέψουν ό,τι ελληνικό. «Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε εμείς οι Έλληνες», γράφουν, «ότι τα ακρωτηριασμένα αγάλματα που θαυμάζουμε σήμερα στα μουσεία, οι ερειπωμένοι ναοί μπροστά στους οποίους εκστασιάζονται οι καλλιτεχνικές φύσεις και οι αρχαιόφιλοι... δεν είναι παρά τα φτωχικά λείψανα τρομερoύ μακελλειoύ που σπάραξε την ελληνική χώρα (και όχι μόνο αυτή) από τον 4ο ως τον 6ο τουλάχιστο αιώνα της χρονολογίας μας»5.

Καταστροφή αρχαίων μνημείων από Χριστιανούς ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ

ΜΥΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ
ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ  Από το συνέδριο που οργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη από την εταιρεία Ορθοδόξων Σπουδών με θέμα Φαινόμενα Νεοειδωλολατρείας.

Ένα από τα ηχηρότερα επιχειρήματα των Νεοπαγανιστών εναντίον του Χριστιανισμού είναι το περί συστηματικής και οργανωμένης δήθεν καταστροφής των αρχαίων μνημείων, που έχει προσλάβει την μορφή ενός στερεότυπου μύθου, αναπαραγώμενου κατά της περιστάσεις. Και το ότι, μέσα στο ανταποδοτικό πάθος πολλών «χριστιανών», που τον 4ο αιώνα πέρασαν στην εποχή της «revanche», κατεστράφησαν αρχαιοελληνικά μνημεία, που συντηρούσαν την λατρεία των ειδώλων, είναι γεγονός. Μόνο όμως μέσα στις νοοτροπίες της εποχής είναι δυνατό να επιχειρηθεί στο σημείο αυτό επιστημονική ερμηνεία. Αρκεί να μελετήσει κάποιος το νεανικό έργο του Μ. Αθανασίου «Κατά ειδώλων»(1), για να κατανοήσει το θεολογικό υπόβαθρο τέτοιων ενεργειών. Άλλωστε, η ιστορία δεν ασχολείται με κατάρες, αλλά με ερμηνείες.  Επιστημονική προσέγγιση των πραγμάτων μας προσφέρει δυνατότητες ασφαλέστερων κρίσεων και συμπερασμάτων.

Επικαλούμεθα τα πορίσματα της έρευνας διακεκριμένων αρχαιολόγων, που συνοψίζουν τα δεδομένα μακροχρόνιων επιστημονικών ερευνών, συναδέλφων τους, αλλά και δικών τους. Το 1994 δημοσιεύθηκε μελέτη της κας Πολύμνιας Αθανασιάδη, καθηγήτριας του Παναπιστημίου Αθηνών με τίτλο: «Το λυκόφως των θεών στην Ανατολική Μεσόγειο: Στοιχεία ανάλυσης για τρείς επιμέρους περιοχές»(2). Η κα Αθανασιάδη, με βαθειά γνώση και επιμέλεια, αξιοποιεί τα δεδομένα των ερευνών του χώρου της για το επίμαχο θέμα. Πρώτα επιλέγει «τρεις περιοχές της αυτοκρατορίας με διαφορετική γεωγραφική φυσιογνωμία, ιστορικό υπόβαθρο και δημογραφική σύνθεση», εξασφαλίζοντας έτσι για την έρευνά της μεγαλύτερη αξιοπιστία. Οι περιοχές Δε αυτές είναι η Ελλάδα, η Κωνσταντινούπολη και η Συρία-Παλαιστίνη. Έτσι αντιμετωπίζει εύκολα «τις γενικεύσεις του Λιβανίου»,όσο και τον «υπερβολικά μεγάλο αριθμό φιλολογικών μαρτυριών» σε χριστιανούς και εθνικούς συγγραφείς για την καταστροφή ναών, που καταντά, όπως λέγει, «ύποπτος»! «Στην προσπάθειά τους να ηρωοποιήσουν επισκόπους και αυτοκράτορες, σε μια περίοδο, κατά την οποία ο θρησκευτικός φανατισμός θεωρείται αρετή, συχνά οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς απέδιδαν σ' αυτούς φανταστικές καταστροφές ναών ή, στην καλύτερη περίπτωση, μεγαλοποιούσαν τα ηροστράτεια ανδραγαθήματά τους». Από την άλλη μεριά, επιπολάζει η κινδυνολογία των εθνικών, για να παρουσιάσουν «τους εαυτούς τους ως μάρτυρες και την κοσμοθεωρία τους ως αντικείμενο συστηματικού και βάναυσου διωγμού , που διεξήγετο παράνομα, στο πλαίσιο μιας θεωρητικά ανεξίθρησκης αυτοκρατορίας». Γι' αυτό η αντικειμενική συγγραφέας συνιστά «επιφυλακτική στάση» στις όποιες κρίσεις. Η ανεξιθρησκεία άλλωστε των αυτοκρατόρων, όπως ο Μ. Κωνσταντίνος, είναι αποδεδειγμένη|

Η πτώση της Κωνσταντινούπολης και οι Μοναχοί

Η πτώση της Κωνσταντινούπολης και οι Μοναχοί

Υπήρξαν ποτέ οι 200.000 έως και 500.000 μοναχοί που δήθεν εγκατέλειψαν στην τύχη της την Κωνσταντινούπολη, κατά την Άλωση του 1453;

Papyrus 52

πηγή: http://www.oodegr.com/neopaganismos/romi/poli_monaxoi_2.htm

Αν και στο παρελθόν ασχοληθήκαμε με το θέμα αυτό εν συντομία σε παλαιότερο άρθρο μας, επανερχόμαστε με αυτό το εκτενέστερο άρθρο, που με περισσότερες πηγές διαψεύδει το γνωστό Νεοπαγανιστικό παραμύθι.

****

Μια πρόσφατη αφορμή

Στην πρόσφατη αρθρογραφία της ΟΟΔΕ, ασχοληθήκαμε σε δύο συνέχειες (και θα ακολουθήσει και μία τρίτη) με μια υποτιθέμενη «συνέντευξη», που είχε θέμα τη «σεξουαλική κακοποίηση παιδιών στο Βυζάντιο» και έχει αναρτηθεί σε ιστοσελίδα αθεο-νέο-παγανιστών[1]. Το παρόν άρθρο, στην πραγματικότητα απαντά σε ένα ακόμα παραμύθι της «συνέντευξης» εκείνης, επειδή όμως είναι αρκετά διαδεδομένο και το συναντάμε σε πολλά φόρουμ και blog της νέο-ειδωλολατρίας, αποφασίσαμε να του αφιερώσουμε ένα ξεχωριστό άρθρο.

Ας δούμε ποιο είναι το απίστευτο αυτό σενάριο και πώς το διατυπώνουν στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα, στα πλαίσια της υποτιθέμενης συνέντευξης:

«Στο τέλος βέβαια οι βυζαντινοί έφθασαν στο σημείο να έχουν ΔΙΑΚΟΣΙΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΝΕΟΥΣ ΚΛΕΙΣΜΕΝΟΥΣ ΣΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ, ενώ ο Παλαιολόγος είχε μόνο πέντε χιλιάδες στρατιώτες για να αμυνθεί»!

Αυτή η παραχάραξη της ιστορίας κυκλοφορεί και σε άλλη εκδοχή, η οποία ανεβάζει τον υποτιθέμενο αριθμό των μοναχών σε 500.000, και θεωρεί μάλιστα ότι όλοι αυτοί βρίσκονταν ΜΕΣΑ στην Κων/πολη και στα περίχωρα!

Είναι προφανές πως κατά το γνωστό σύστημα της λασπολογίας, οι αθεο-νέο-παγανιστές σκοπεύουν να ρίξουν την ευθύνη ΚΑΙ της Άλωσης της Κων/πολης στην Εκκλησία και στους μοναχούς.

Βεβαίως, ο αστικός αυτός μύθος, ως απόδειξη διανοητικής ανεπάρκειας, ουδέποτε έλαβε υπόψη αν το 1453 υπήρχε ακόμη «Βυζαντινή αυτοκρατορία», αν κατείχε εδάφη, και τι πληθυσμό είχαν αυτά, πόσα εκατομμύρια θα έπρεπε να ήταν ώστε να μπορεί να προκύψει από εκεί το ποσοστό των 500.000 μοναχών και άλλα πολλά.

Βλέπετε, οι νέο-παγανιστές, γενικώς, δεν ασχολούνται με τέτοιες… «λεπτομέρειες». Τους αρκεί να βγάλουν απ’ το μυαλό τους ένα απίστευτο παραμύθι, και να διαδώσουν ότι 200.000 ή 500.000 μοναχοί «κλεισμένοι» και «βολεμένοι» στα μοναστήρια τους, άφησαν τους 5.000 «καημένους» να πολεμούν γι’ αυτούς...

Επειδή όμως τυχαίνει εμείς να ασχολούμαστε με τις «λεπτομέρειες», ας δούμε πόσο απέχει η πραγματικότητα από τις αστειότητες αυτές, και ας αναρωτηθούμε τι είδους πνευματική κατάντια τυραννάει τους ανθρώπους που εφευρίσκουν όλες αυτές τις τερατολογίες…

Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς: Η διαρκής άλωση και η μόνη ελπίδα της απελευθέρωσης

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 26η Ιουνίου 2017

Η ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΛΩΣΗ ΚΑΙ Η ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

Η ιστοριογραφία και γενικά η μελέτη και ερμηνεία των ιστορικών γεγονότων δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας τραγικός ποιητής Ευριπίδης είχε γράψει πως «όλβιος ος της ιστορίης έσχε μάθησιν», (μακάριος είναι εκείνος, που μπορεί να σπουδάσει και να διδαχθεί από την ιστορία). Κι’ αυτό διότι, η σπουδή της ιστορίας είναι ο μεγάλος δάσκαλος, ο οποίος μας διδάσκει, πώς οι λαοί και τα έθνη μεγαλουργούν και γράφουν ένδοξες σελίδες δόξης, αλλά και πως είναι δυνατόν να φθάσουν στον αφανισμό και την καταστροφή. Μάλιστα λέγεται, πως κοινωνίες και λαοί που λησμονούν την ιστορία, την γλώσσα και την παράδοσή τους, λαοί που δεν διδάσκονται από τα λάθη του παρελθόντος, για να μην τα επαναλάβουν, είναι καταδικασμένοι να χαθούν.

Όμως, δυστυχώς, υπάρχει και η διαστρέβλωση των ιστορικών γεγονότων και η παραχάραξή τους. Κυρίως από τους σχεδιαστές της Νέας Εποχής, οι οποίοι προωθούν τον εθνομηδενισμό, την αποξένωση των νέων από αξίες και ιδανικά, με τελικό στόχο την παγκοσμιοποίηση. Αλλά και από ιστορικούς, οι οποίοι καθώς είναι εμποτισμένοι από τη μαρξιστική – αθεϊστική ιδεολογία, προσεγγίζουν και ερμηνεύουν τα ιστορικά γεγονότα σύμφωνα με τις ιδεολογικοπολιτικές τους προκαταλήψεις. Γι’ αυτούς η ροή της ιστορίας δεν καθορίζεται από την ενσυνείδητη ανθρώπινη δραστηριότητα, αλλά από τις «τυφλές» οικονομικές συνθήκες, από την αέναη «πάλη των τάξεων»!

Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από άρθρο στην εφημερίδα «ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ» (6-6-2017) του δημοσιογράφου κ. Βασίλη Κεχαγιά, με τίτλο: «Η ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΛΩΣΗ» και με υπότιτλο: «ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΥΠΟΓΡΑΦΗΚΕ ΤΟ 15Ο ΑΙΩΝΑ». Θέμα του δημοσιεύματος η θλιβερή κατ’ έτος επέτειος της Αλώσεως της Πόλης (29 Μαΐου). Ο συγγραφέας επιχειρεί μια «ανάλυση» των αιτιών του συγκλονιστικού αυτού γεγονότος της εθνικής μας ιστορίας. Γράφει: «Από τα πλέον μυθολογημένα γεγονότα της ελληνικής Ιστορίας, η άλωση της Κωνσταντινούπολης έρχεται σε άμεση συνάρτηση με την προηγηθείσα άλωση της Θεσσαλονίκης, λίγο μετά το 1430. Όσοι βαυκαλίζονται με κερκόπορτες και λοιπούς μύθους, προφανώς δεν αντιλαμβάνονται τη ιστορική διαδρομή των εξελίξεων, τη νομοτελειακή φθορά μιας ούτως, ή άλλως, μακραίωνης αυτοκρατορίας, το γεγονός ότι ο Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος μαχόταν σχεδόν μόνος με δυο-τρεις χιλιάδες αφοσιωμένους σε αυτόν μαχητές κι άλλους τόσους έμφρακτους, προερχόμενους από τη Δύση».

Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς: Γιατί "τιμά" ο Παπισμός την επέτειο της Μεταρρύθμισης;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 3η Ιουλίου 2017

ΓΙΑΤΙ «ΤΙΜΑ» Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ;

Τη φετινή χρονιά συμπληρώνονται πεντακόσια χρόνια από τη μεγάλη διάσπαση του παπισμού, η οποία είναι γνωστή ως Μεταρρύθμιση. Το 1517 ο γερμανός παπικός μοναχός Μαρτίνος Λούθηρος αντέδρασε δυναμικά κατά των τερατωδών πρακτικών της παπικής «εκκλησίας», εγκαινιάζοντας έτσι το σαρωτικό κίνημα της Μεταρρύθμισης, ή Διαμαρτύρησης, ή Προτεσταντισμού, όπως είναι καλλίτερα γνωστό, το οποίο συντάραξε συθέμελα το σαθρό παπικό οικοδόμημα και ολόκληρο τον κόσμο. Μελετώντας αντικειμενικά την ιστορία της συγκεκριμένης αυτής ταραγμένης περιόδου, μπορούμε αβίαστα να δούμε το γεγονός της Μεταρρύθμισης ως την κυοφορούμενη για πέντε αιώνες έκρηξη των παπικών αυθαιρεσιών κατά των λαών της Ευρώπης και αλλαχού.

Απ’ ότι διαβάζουμε έχουν προγραμματισθεί πολλές εκδηλώσεις για να τιμηθεί το σημαντικό αυτό γεγονός. Πριν λίγο καιρό το γνωστό πανεπιστήμιο της Τιβίγγης στη Γερμανία διοργάνωσε εορταστική εκδήλωση, στην οποία πήρε μέρος και ο Παναγιώτατος Οικουμενικό Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, ο οποίος μάλιστα και τιμήθηκε από το εν λόγω προτεσταντικό πνευματικό ίδρυμα με την αναγόρευσή του ως επιτίμου διδάκτορος.

Το περίεργο και άξιο μελέτης είναι πως και η παπική «εκκλησία» τιμά την επέτειο της Μεταρρύθμισης! Το εν Αθήναις ιησουιτικό περιοδικό «ΑΝΟΙΧΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ» (τ.1105 Μάιος –Ιούνιος 2017) είναι αφιερωμένο στα «500 χρόνια από τη Μεταρρύθμιση του Λουθήρου». Μάλιστα στο εξώφυλλο της πρώτης σελίδας έχει αναρτημένη γκραβούρα στην οποία εικονίζεται ο Λούθηρος να καίει στην πυρά τον αφορισμό του από την παπική «εκκλησία»! 

Σε ένα από τα επετειακά άρθρα του περιοδικού έγραψε ο εκδότης και διευθυντής του ιησουίτης «ιερέας» κ. Θεόδωρος Κοντίδης: «Ο κόσμος μας σήμερα δεν θα ήταν όπως είναι χωρίς την εμβληματική μορφή του Λουθήρου και της Μεταρρύθμισης που αυτός ξεκίνησε. Η Μεταρρύθμιση άλλαξε το τοπίο του χριστιανισμού, άλλαξε την ιστορική πορεία της Ευρώπης και του κόσμου. Η επιρροή του Λουθήρου στη θρησκεία και στον πολιτισμό υπήρξε καθοριστική και η κατανόηση αυτής είναι απαραίτητη για να καταλάβουμε την εποχή που ζούμε». Προσπαθούμε να αποκρυπτογραφήσουμε τους «τολμηρούς» αυτούς ισχυρισμούς του παπικού ιησουίτη «κληρικού» και δε μπορούμε να καταλάβουμε αν είναι ένα ξέσπασμα ειλικρίνειας, ή αν κρύβεται κάποια σκοπιμότητα στα γραφόμενά του. Θα νόμιζε κάποιος ότι ο σημερινός παπισμός δεν είναι ο ίδιος με εκείνον, πριν 500 χρόνια, όταν ξέσπασε η θύελλα της Διαμαρτύρησης και όπου σείστηκε και κλονίστηκε συθέμελα το παπικό οικοδόμημα. Συμφωνούμε μαζί του ότι πράγματι ο κόσμος δεν θα ήταν ο ίδιος αν δεν ξεσπούσε το αναπόφευκτο κίνημα της Μεταρρύθμισης. Αλλά πως θα ήταν; Ασφαλώς χειρότερα! Θα συνεχίζονταν ο σκοτεινός παπικός μεσαίωνας, αυτός των προηγουμένων πεντακοσίων ετών (1014-1517), αφότου η σεβάσμια Εκκλησία της Πρεσβυτέρας Ρώμης συλήθηκε από τους βαρβάρους και αιρετικούς Φράγκους, αποσχίστηκε από την Εκκλησία (1054) και επέβαλε τη χειρότερη βαρβαρότητα, που γνώρισε ποτέ ο κόσμος και η ιστορία, στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Αν πράγματι ο κ. Θ. Κοντίδης είχε αγαθές προθέσεις και ήθελε να είναι τίμιος με την ιστορία, γιατί δεν προχώρησε να περιγράψει, πως θα ήταν ο κόσμος χωρίς τη Μεταρρύθμιση;

Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς: Σχόλιο για τη σύσταση αταραξίας και εφησυχασμού από το Άγιον Όρος

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 6η Ιουλίου 2017

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΣΥΣΤΑΣΗ ΑΤΑΡΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΕΦΗΣΥΧΑΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Το Άγιον Όρος ήταν εδώ και δέκα αιώνες το προπύργιο της Ορθοδοξίας, όπου οι αγιορείτες μοναχοί «φύλαγαν Θερμοπύλες». Υπήρξε ο ισχυρός κυματοθραύστης, όπου έσπαγαν και διαλύονταν τα μανιασμένα κύματα των διαχρονικών πλανών και κακοδοξιών. Ο Αγιώνυμος Άθως ήταν συνώνυμος με τον αγώνα κατά των διαχρονικών επίβουλων της αμώμητης και σώζουσας πίστεως των Πατέρων μας. Αυτή η τραχιά, αλλά αγιασμένη, χερσόνησος είναι, σπιθαμή προς σπιθαμή, ποτισμένη από ποταμούς αιμάτων από ομολογητές μοναχούς, για την προάσπιση της αλήθειας της Εκκλησίας μας. Ο αγιορείτικος μοναχισμός υπήρξε ο μεγάλος ασυμβίβαστος με τις πτωτικές δυνάμεις του κόσμου.

Αυτά όμως μέχρι πρότινος. Με θλίψη, απογοήτευση και αγωνία διαπιστώνουμε τελευταία πως το Άγιο Όρος, που γνωρίζαμε, δεν υπάρχει πλέον, αλώθηκε από τις δυνάμεις του πτωτικού κόσμου και έγινε δυστυχώς θεράπων του σύγχρονου οικουμενιστικού οίστρου. Για να είμαστε ακριβείς, η άλωση αυτή αφορά κατά κύριο λόγο τις Ιερές Μονές, οι οποίες μεταβλήθηκαν σε άβουλα φερέφωνα των θιασωτών του οικουμενισμού. Αντίθετα, πλειάδα μεμονωμένων κελιωτών μοναχών έχουν διαχωρίσει τη θέση τους και δίνουν τον επιβεβλημένο αγώνα τους και τη μαρτυρία τους για τη Ορθοδοξία, εκθέτοντας τον εαυτό τους σε διωγμούς και διασυρμούς, για τις οποίες ευθύνονται οι Ιερές Μονές. Όσοι γνωρίζουμε την κατάσταση, κρίνουμε πως το Άγιο Όρος «βράζει», με απρόβλεπτες συνέπειες στο άμεσο μέλλον. 

Μια σαφής απόδειξη των ανωτέρω ισχυρισμών μας είναι η πρόσφατη απαράδεκτη ανακοίνωση – μήνυμα της Έκτακτης Διπλής Ιεράς Συνάξεως του Αγίου Όρους (17/30-6-2017), σχετικά με την, αρκετά ετεροχρονισμένη της, αποτίμηση της «Συνόδου» της Κρήτης.

Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς: Ετεροδοξία: Η "ωραιοποιημένη" αίρεση!

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 10η Ιουλίου 2017

ΕΤΕΡΟΔΟΞΙΑ: Η «ΩΡΑΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗ» ΑΙΡΕΣΗ!

Πριν από λίγες ημέρες δημοσίευσε ο Θεοφ. Επίσκοπος Αβύδου και καθηγητής κ. Κύριλλος (Κατερέλλος) μακροσκελή εργασία με τίτλο: «Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Κρήτης: Νέα Εκκλησιολογία ή Πιστότητα στην Παράδοση;». Με αυτή προσπαθεί να παρουσιάσει την «Σύνοδο» της Κρήτης ως «ορθόδοξη» και να αποστομώσει τα πολυπληθή πανταχόθεν δημοσιεύματα τα οποία έχουν καταδείξει και αποδείξει περίτρανα τις κραυγαλέες αδυναμίες της, και κύρια το οικουμενιστικό πνεύμα,  με το οποίο είναι διαποτισμένες οι αποφάσεις της. Ο Θεοφιλέστατος δεν έκαμε τίποτε άλλο στο 105 σελίδων άρθρο του από το να προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει «ορθοδόξως» τις αποφάσεις της «Συνόδου» κι’ αυτό, διότι όπως επισήμανε σε ημερίδα που είχε διοργανώσει η Ιερά Μητρόπολή μας, ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος, αυτές είναι με τέτοιο τρόπο διατυπωμένες ώστε να μπορούν να ερμηνευτούν κατά το δοκούν, από κάποιον ορθόδοξο ως ορθόδοξες και από κάποιον αιρετικό, σύμφωνα με τα δικά του φρονήματα.

Δε μπορούμε να γνωρίζουμε αν υπήρξε σκοπιμότητα, ώστε το μακροσκελές άρθρο του, να μη μπορεί να απαντηθεί εύκολα. Και όντως είναι αδύνατο να ανασκευαστεί η πληθώρα των θεμάτων που έβαλε σε αυτό. Το Γραφείο μας ασχολήθηκε και παλιότερα με άρθρο του Θεοφιλεστάτου, στο οποίο κατέγνωσε απόκλιση από το πνεύμα και το γράμμα της ορθόδοξης πίστη μας. Όμως με το τωρινό άρθρο του θεωρούμε ότι, στην προσπάθειά του να «ορθοδοξοποιήσει» τη «Σύνοδο» της Κρήτης, πέφτει σε σοβαρά λάθη και αντιφάσεις. Ξεχωρίσαμε την παράγραφο, με την οποία επιχειρεί να διαστείλει την έννοια της αίρεσης από την έννοια της ετεροδοξίας. Γράφει: «Βασικὴ μομφὴ κατὰ τοῦ κειμένου ἀποτελεῖ ἡ ἐπισήμανση, ὅτι σ᾽ αὐτὸ δὲν καταγγέλλονται οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ οἱ ἐξ αὐτῶν ἐκ τῶν ὑστέρων ἀποσχισθέντες ὡς αἱρετικοί. Εἶναι ὅμως γνωστὸ τὸ ἀνυπέρβλητο κριτήριο ποὺ θέτει ὁ στ´ κανόνας  τῆς Β´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου γιὰ τὸ χαρακτηρισμὸ κάποιου ὡς αἱρετικοῦ: «Αἱρετικοὺς δὲ λέγομεν τούς τε πάλαι τῆς ἐκκλησίας ἀποκηρυχθέντας καὶ τοὺς μετὰ ταῦτα ὑφ᾽ ἡμῶν ἀναθεματισθέντας … Εἶναι προφανὲς ὅτι ὁ χαρακτηρισμὸς κάποιου ὡς αἱρετικοῦ προϋποθέτει τὴν ἐπίσημη καταδίκη του ἀπὸ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Στὴν περίπτωση τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, παρὰ τὴν καταδίκη ἐπὶ μέρους δοξασιῶν τους ἀπὸ τοπικὲς Συνόδους, δὲν ὑπάρχει μιὰ τέτοια γενικὴ ἐπίσημη καταδίκη». Αλλά στη συνέχεια ο ίδιος παραθέτει μια σειρά από Συνόδους και γνώμες Πατέρων, μετά την απόσχιση του παπισμού (1054), οι οποίες καταδεικνύουν τον παπισμό ως καταφανή αίρεση. Και συνεχίζει: «Ἐνῶ λοιπὸν ἐκ τῶν ἀνωτέρω εἶναι σαφές, ὅτι μέχρι τὸ 19ο αἰῶνα οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ χαρακτηρίζονται ἀπὸ a priori περιορισμένης ἐμβέλειας καὶ κύρους τοπικὲς συνόδους ἢ συμβολικὰ κείμενα ὡς αἵρεση».  Αυτά όμως μέχρι  «τῆς Ἐγκυκλίου τοῦ ἔτους 1920 ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου». Ομολογεί ο Θεοφιλέστατος πως η διαβόητη εγκύκλιος του 1920 διέγραψε μια ομόφωνη παράδοση εννέα αιώνων και εισήγαγε μια νέα πρωτόγνωρη για την Εκκλησία, εκκλησιολογία, αποδίδοντας εκκλησιαστική υπόσταση σε όλους τις αιρετικές κοινότητες! Αλλά αυτό δεν έκανε και η «Σύνοδος» της Κρήτης;