Αρχ. Σινά κ. Δαμιανός: Ορθόδοξη ομολογία πίστεως εναντίον όλων των αιρέσεων

ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΚΟΠΟΣ ΣΙΝΑ, ΦΑΡΑΝ ΚΑΙ ΡΑ’Ι’ΘΩ κ. ΔΑΜΙΑΝΟΣ: ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ

Πηγή Κατάνυξις

: Μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται

«Μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται» δηλαδή άγιοι είναι αυτοί που φέρνουν την ειρήνη στον κόσμο γιατί εκείνοι θα ονομαστούν παιδιά του Θεού. 
Αμέσως μετά τους καθαρούς στην καρδιά, μακαρίζονται οι ειρηνοποιοί. Αυτοί  φέρουν μέσα τους την ειρήνη του Θεού και την προσφέρουν απλόχερα στους γύρω τους και το περιβάλλον τους. 
Η ειρήνη πού είναι κατά τον άγιο Γρηγόριο Θεολόγο ζητούμενο αγαθό από όλους, αλλά από λίγους τηρούμενο βρίσκεται μαζί με την αγάπη στο κέντρο της αληθινής πίστης. Ο ίδιος ο Θεός μας ονομάζεται άρχων της ειρήνης, δηλαδή κέντρο και πηγή της μακαριότητας, αιώνιος και προϋπαρχων,τόσος Αληθινος και αμετακίνητος από την θεότητα. Αλλά και ο Κύριος Ιησούς ονομάζεται στην γραφή άρχων ειρήνης και " επι γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία". Αυτός είναι ο πρώτος και μέγας ειρηνοποιός και η Ειρήνη διότι αυτός μας συμφιλίωσε με τον Θεό Πατέρα. Απομακρυνθήκαμε εμείς από τον Θεό και μισήσαμε τον δημιουργό μας. Αλλά εκείνος με την σάρκωση, τον Σταυρό και την ανάσταση Του ένωσε τα πριν διεστώτα δηλ. μας επανέφερε σε κοινωνία με τον Θεό Πατέρα μας.  Κάθε έχθρα μίσος και αποστροφή πού ένιωθε ο πλανεμένος και πληγωμένος άνθρωπος για τον θεό του, ο φόβος και η απελπισία, η  τεράστια απόσταση μεταξύ Αγίου και αμαρτωλού, ξεπεράστηκαν από τον ειρηνοποιό και συμφιλιωτή Χριστό στο Πρόσωπο Του. Έτσι ο Χριστός επανέφερε την γη σε διάλογο με τον ουρανό, ανέσυρε τους εσκοτισμένους στο φως , τους νεκρούς στην ζωή και τους πριν πλανεμένους στην αλήθεια,κατέστησε τον άγνωστο και απρόσιτο Θεό, προσωπικό, συγκεκριμμένο και αγαπητό. Όχι πια φοβερό και δυνάστη αλλά εύσπλαχνο και ελεήμονα . 
Αλλά η ειρήνη του Χριστού δεν έφτασε μόνο εκεί αλλά έγινε και επί γής ειρήνη,  αγγελική πολιτεία, βασιλεία ουρανών στην γη. Μιλάμε για την Εκκλησίας, αγιοπνευματικό ίδρυμα της Ειρήνης και ο τόπος συμφιλίωσης και κοινωνίας. Μέσα στην Εκκλησία και από την Εκκλησία ξεκινά η Ειρήνη πού θα κυριεύσει τον κόσμο. Μας καλεί ο Χριστός εμάς τα φωτόμορφα της Εκκλησίας τέκνα να διαδώσουμε το μήνυμα της χριστιανικής ειρήνης και της παγκόσμια συμφιλίωσης. Η Εκκλησία είναι ο τόπος της ανάστασης και της ειρήνης, κατάφύγιο ειρήνης για τους κοπιώντας και πεφορτισμένους, τους διωγμένους, τους συγκρουόμενους και τους αμαρτωλούς. ΓΙ αυτό και η λατρεία μας είναι ειρηνοκεντρική. Με την ειρήνη καλούμαστε να προσευχηθούμε στον Κύριο επί το αυτό , με ειρήνη καλούμαστε στην μετάληψη των μυστηρίων και πάλι με ειρήνη απολυόμαστε από την ευχαριστία, για να μεταδώσουμε στον κόσμο ειρηνοφόρα μηνύματα.
Είναι γεγονός πώς εκτός της Εκκλησίας ζούμε τον παραλογισμό, την αφόρητη πίεση των ανθρώπινων συγκρούσεων , του σατανικού πολέμου και της ασυνεννοησίας ανάμεσα στους ανθρώπους. Αυτός ο κόσμος πορεύεται συνειδητά και ασυνείδητα προς την απώλεια και την καταστροφή και αυτό δεν θα πάψει να συμβαίνει ως την εσχάτη ημέρα. Γι’ αυτό ακριβώς καλούμαστε να φέρουμε την ειρήνη του Χριστού στον κόσμο, πού δεν είναι άλλη από το ευαγγέλιο στην βιωματική πράξη. Καλούμαστε ζώντας εν Χριστώ και μεταδίδοντας τον Χριστό να περισώσουμε ό, τι περισώζεται μέσα στην δίνη της καταστροφής του κόσμου. ΟΙ κοσμοκράτορες και οι άρχοντες του κόσμου ειρηνοκάπηλοι και κατασκευαστές πολέμων και συγκρούσεων επαγγέλονται παγκόσμια ειρήνη και ευημερία . Είναι σύγχρονοι φαρισαίοι πού στον βωμό των μεγάλων συμφερόντων καταδυναστεύουν και θυσιάζουν λαούς και έθνη. Η ειρήνη όμως πού φέρουν οι άνθρωποι του Θεού δεν έχει σχέση με την ψευδώνυμη ειρήνη του κόσμου, με ο,τιδήποτε υποκατάστατο ανθρωπιστικών και ειρηνιστικών οργανώσεων. Και στην εποχή του Ιησού οι Ρωμαίοι είχαν επιβάλει τυρανικά ένα ισοπεδωτικό καθεστώς παγκοσμιοποίησης την ρωμαική ειρήνη πού σκοπό είχε να εξουθενώσει και να ελέγχει το πρόσωπο και τους λαούς. Και αυτή την ψευδεπίγραφη ειρήνη προσπαθούν σήμερα να μας επιβάλουν οι αρχιτέκτονες της Νέας Εποχής. 
Η Ειρήνη του Χριστού είναι πρώτα ειρήνη εσωτερική και πνευματική ,  καρπός νήψης και εκκλησιαστικότητας, μετά εξωτερικευεται από τους αληθινούς ανθρώπους και τους αληθινούς πιστούς στους πάντες και στα πάντα. Οι άγιοι ζούν πρώτα την Ειρήνη και έπειτα μεταφέρουν τους καρπούς της, τους καρπούς του αγίου Πνεύματος στον κόσμο, όπως ο Χριστός στους μαθητές μετά την Ανάσταση. Φέρνουν σε συνδιαλλαγή τα πρόσωπα, τους ανθρώπους μεταξύ τους και σε κοινωνία με τον Θεό. Οι ειρηνοποιοί είναι αυτοί που αγαπούν αληθινά για αυτό και ο Θεός των χριστιανών είναι κατά τον μέγα Παύλο ο Θεός της ειρήνης και της αγάπης.Οι ειρηνοποιοί βιώνουν στον βαθμό που της πρέπει την ελευθερία του Χριστού. Δεν είναι πλέον δούλοι, γιατί απαλλάχτηκαν από τον φόβο του θανάτου, από την δυναστεία της αγωνίας. Είναι υιοι, πράγμα που σημαίνει κληρονόμοι. Και ο κληρονόμος έχει εξουσία βασιλείας. Είναι "πριγκηπόπουλο του Θεού" κατά τον όσιο Παϊσιο. Είναι φως στο σκοτάδι.Ο κατά Χριστόν ειρηνοποιός αγιάζει και λαμπρύνει τα πάντα, όχι με αυτό που κάνει, αλλά αυτό που είναι ανάμεσα στους άλλους. Είναι σαν κρυστάλλινο καθαρό νεράκι, από το οποίο ξεδιψούν οι κουρασμένοι από την βασανιστική δίψα και ταλαιπωρία του κόσμου. Είναι η χώρα της ανάπαυσης, της καταφυγής σε έναν κόσμο , τον οποίο ο πόλεμος έκανε κοιλάδα κλαυθμώνος και τόπο οδύνης, λύπης και στεναγμού.
 « Μη φοβού μικρόν ποίμνιον», παιδιά του Θεού δεν ονομάζονται οι Καίσαρες και οι κλειδοκράτορες αλλά οι ειρηνοποιοί. Αυτοί συμπυκνώνουν στην ειρηνική τους πανδαισία κάθε μακαρισμό.Αυτοί θα συμβασιλεύσουν με τον Χριστό μετά το πέρας της αμαρτίας. Η ειρήνη του Χριστού ως βασιλεία που αποκαλύπτεται στον εσωτερικό άνθρωπο και εξωτερικεύεται σε κοινωνία προσώπων προγεύεται ως νέα εποχή ανακαίνισης μέσα στην Εκκλησία.

Αναρτήθηκε από amethystos

Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης: «Πρὶν γεννηθεῖ ὁ Χριστός, Ἄγγελος Κυρίου θανάτωσε ὅλους τούς ὁμοφυλόφιλους, καθὼς εἶναι Θεομίσητη ἁμαρτία»

Σὲ σημείωση τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, στὰ Προλεγόμενα τοῦ πεζοῦ Κανόνος τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως, ἀπὸ τὸ Ἑορτοδρόμιο (τόμος Α’, σελ. 145), ἀναφέρονται τρία θαύματα ποὺ ἀκολούθησαν τὴν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ.

Παραθέτουμε ἐδῶ τό τρίτο συγκλονιστικὸ θαῦμα: «Τρίτον δὲ καὶ τελευταῖον θαῦμα ἠκολούθησεν ἐν τῇ Χριστοῦ Γεννήσει· λέγει γὰρ ἕνας Διδάσκαλος, ὅτι τὴν νύχτα ἐκείνην, κατὰ τὴν ὁποία ἐγεννήθη ὁ Δεσπότης Χριστός, ἔστειλε πρῶτον ἕνα Ἄγγελον καὶ ἐθανάτωσεν ὅλους τούς αρσενοκοίτας, ὅπου ἤσαν εἰς τὸν Κόσμον, καὶ ἔπειτα ἐγεννήθη, διὰ νὰ μὴ εὑρεθῇ τότε εἰς τὴν γῆν μία τοιαύτη Θεομίσητος ἁμαρτία (παρὰ Ἱερονύμῳ)»...

Σχόλιο Ἄλλης Ὄψεως: «Ἴσως τώρα νὰ γίνεται ἀκόμα πιὸ φανερὸ σὲ καλοπροαίρετους ἀναγνῶστες ὅτι τὸ ἁμάρτημα αὐτὸ ἀποτελεῖ βδέλυγμα στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ καὶ ὅτι ὅσοι ἐπιχειροῦν νὰ θεσμοθετήσουν "γάμους" καὶ "σύμφωνα συμβίωσης" μεταξὺ ἀνθρώπων τοῦ ἰδίου φύλου, βλασφημοῦν καὶ ἀντιτίθενται στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ δὲ προπαγάνδα ὑπὲρ τῆς ἀφύσικης αὐτῆς κατάστασης πρέπει ἐπιτέλους νὰ παύσει. Ἀφῆστε τοὺς ἀνθρώπους νὰ μετανοήσουν, γιατί δὲν ὑπάρχει ἁμαρτία ποὺ νὰ μὴν θεραπεύεται ἀπὸ τὴν ἄπειρη καὶ ἄφατη ἀγάπη τοῦ Δημιουργοῦ του ἀνθρώπου».

orthodoxia-ellhnismos

ΥΠ' ΟΨΙΝ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΣΤΟΥ ΓΟΥΕΑΡ.

Αναρτήθηκε από amethystos στις 6:05:00 μ.μ.

Ο φόβος των πολλών για το καλό (του Παναγιώτη Λιάκου)

https://www.dimokratianews.gr/content/88284/o-fovos-ton-pollon-gia-kalo

H ανιδιοτέλεια και η καλοσύνη αντιμετωπίζονται σαν «διαταραχές» ενός συστήματος το οποίο έχει ρυθμιστεί να περιστρέφεται πάνω στον άξονα των υλικών ζημιών και των επίγειων ωφελημάτων

Kαὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης. Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς; ἦν δὲ μακρὰν ἀπ᾿ αὐτῶν ἀγέλη χοίρων πολλῶν βοσκομένη. Οἱ δὲ δαίμονες παρεκάλουν αὐτὸν λέγοντες· εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς, ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων. Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ὑπάγετε. Oἱ δὲ ἐξελθόντες ἀπῆλθον εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων· καὶ ἰδοὺ ὥρμησε πᾶσα ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἀπέθανον ἐν τοῖς ὕδασιν. Οἱ δὲ βόσκοντες ἔφυγον, καὶ ἀπελθόντες εἰς τὴν πόλιν ἀπήγγειλαν πάντα καὶ τὰ τῶν δαιμονιζομένων. Καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ Ἰησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν».

Κατά Ματθαίον 8:28-34

Ο Χριστός πηγαίνει στη χώρα των Γεργεσηνών, σώζει δύο δαιμονισμένους από τα γεννήματα της Κόλασης που είχαν καταλάβει τα κορμιά τους, αφήνει τα δαιμόνια να καταφύγουν στα σώματα χοίρων, οι χοίροι αυτοκτονούν και η «πάσα πόλις» κάνει κάτι απρόσμενο: Αντί να ευχαριστήσει τον Κύριο για την παρέμβασή Του και τη σωτηρία δύο ανθρώπων που ζούσαν εκεί, Του ζητά να φύγει. Εκτός των ορίων της πόλης είναι η θέση του Σωτήρα, μακριά, σε απόσταση που οι πολλοί θεωρούν ασφαλή.

Ολη η πόλις διώχνει τον Χριστό! Παλιά η ιστορία, αλλά δεν ξενίζει. Το άκουσμά της είναι σαν γνώριμο, σαν να έχει εξιστορηθεί και μια, και δυο, και άπειρες φορές. Σαν από πάντα να διώχνουν τον Χριστό εκείνοι που Του οφείλουν τα πάντα και πρέπει να Τον καλούν, να Τον παρακαλούν να μείνει. Γιατί κατά μόνας οι περισσότεροι Τον ζητούν κι όλοι μαζί Τον διώχνουν;
Το καλό πάντα ξενίζει τις μάζες. Ο άνθρωπος που θα μπει σ' ένα βαγόνι τρένου και θα καλημερίσει αγνώστους θα φανεί περισσότερο σαν απρόσμενη απειλή παρά σαν κάτι σύνηθες. Στο τοπίο της κοινωνίας δύσκολα μπαίνουν χρώματα από την παλέτα της αρετής. Οι υλικοί συσχετισμοί και η επιδίωξη της ισχύος δεν είναι συμπληρωματικά του αγαθού, αλλά ενάντια. Η ανιδιοτέλεια και η καλοσύνη αντιμετωπίζονται σαν «διαταραχές» ενός συστήματος το οποίο έχει ρυθμιστεί να περιστρέφεται πάνω στον άξονα των υλικών ζημιών και των επίγειων ωφελημάτων.

Ο Γουστάβ Λε Μπον στο έργο του «Η ψυχολογία των μαζών», στο κεφάλαιο «Αισθήματα και ηθικότητα των μαζών», σχολιάζει μια πτυχή της συμπεριφοράς του όχλου: «Η αυταρχικότητα και η μισαλλοδοξία είναι για τις μάζες αισθήματα πολύ σαφή, που τα υποστηρίζουν τόσο εύκολα όσο και τα εφαρμόζουν. Σέβονται τη δύναμη και εντυπωσιάζονται μέτρια από την καλοσύνη, που εύκολα τη θεωρούν μια μορφή αδυναμίας. Οι συμπάθειές τους δεν ήταν ποτέ για τους αγαθούς κυρίους, αλλά για τους τυράννους που τις εξουσίασαν σθεναρά. Είναι γι' αυτούς που, πάντα, σηκώνουν τα πιο ψηλά αγάλματα. Αν πατούν ευχαρίστως με τα πόδια τους τον δεσπότη που ανατράπηκε, είναι γιατί, έχοντας χάσει τη δύναμή του, μεταπίπτει στην κατηγορία των αδυνάτων που περιφρονούν και δεν φοβούνται. Ο τύπος του ήρωα που αγαπούν οι μάζες θα έχει πάντα τη μορφή ενός Καίσαρα. Η λάμψη του τις θέλγει, η εξουσία του τους επιβάλλεται και το σπαθί του τις τρομάζει».

Ο Λε Μπον, με αυτήν την εξαιρετικής ακρίβειας «ανάγνωση» του χαρακτήρα, των αντιλήψεων, των ποιοτήτων και των αντανακλαστικών των μαζών, μας έδωσε την ευκαιρία να καταλάβουμε ποιος είναι ο μηχανισμός με τον οποίο δολοφονούνται οι ενάρετοι και τιμώνται οι σφαγείς και οι φαύλοι.
Το πρόβλημα σχετίζεται άμεσα με τις ερμηνείες που έχει δώσει έκαστος εξ ημών για την έννοια και την αξία του βίου. Ο βίος είναι το αρσενικό της βίας, η άνευ όρων και ορίων μάχη για τη σάρκα και το χρυσίον; Βίος είναι η εναρμόνιση των πράξεων με όσα προστάζει η φωνή που μιλά πάντα για το ορθό, το όμορφο και το δίκαιο; Πώς μεταφράζουμε τη ζωή μας; Επίγεια και πρόσκαιρη, απελπισμένη και φρενήρη ή αιώνια;

Ο Ιησούς Χριστός είχε δώσει την απάντηση που δεν θέλουν να ακούν οι πολλοί και καλοδέχεται μόνο ο ένας, αυτός που ψάχνει την αλήθεια στην αγκαλιά του Θεού.

Παναγιώτης Λιάκος

sociologyalert

Αναρτήθηκε από amethystos στις 11:04:00 μ.μ.

IN MEMORIAM . Για τον μακαριστό Μητροπολίτη Λαρίσης κυρό ΙΓΝΑΤΙΟ. Τρία κείμενα από δημοσιογράφους της Λαρίσης

Για τον μακαριστό Μητροπολίτη Μητροπολίτη Λαρίσης και Τυρνάβου κυρό Ιγνάτιο, τον επί 24ετία (1994 - 2018) ποιμανάρχη, κοιμηθέντα την 26η Ιουνίου 2018, τρία κείμενα από δημοσιογράφους που έζησαν από κοντά το «εκκλησιαστικό» της Λαρίσης.

Οταν πρωτοσυναντήσαμε τον Ιγνάτιο στο… «κρησφύγετό» του στη Λάρισα

ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 1994

Του Αλέξη Καλέση*

Η εκλογή του μητροπολίτη Ιγνατίου στη Λάρισα έγινε σε δύσκολους καιρούς.  Πέντε ολόκληρα 

χρόνια… Ταραχές, επεισόδια, δικαστικές διαμάχες, εξημμένα πάθη. Η τοπική κοινωνία διχασμένη, «Θεολογικοί» από τη μία, «Μπεκιαρικοί» από την άλλη και η τοπική Εκκλησία ακυβέρνητο σκάφος.

Η ιδέα για «τρίτη λύση», ένα πρόσωπο δηλαδή που δεν θα είχε ως τότε αναμειχθεί στη διαμάχη ωριμάζει. Ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ επιλέγει τον Ιγνάτιο. Λένε ότι εκτίμησε τον ειρηνοποιό χαρακτήρα του.

Γυρίζω πίσω… Κάπου στο 1994… Με έναν ακόμη συνάδελφο που καλύπτουμε το «εκκλησιαστικό ρεπορτάζ» γινόμαστε από τους πρώτους που συναντάμε και γνωρίζουμε τον Ιγνάτιο. Έχει μόλις εκλεγεί από την Ιερά Σύνοδο «Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου», αλλά δεν είναι διόλου εύκολο να εμφανιστεί στην πόλη την οποία προορίστηκε να ποιμάνει. Τα πνεύματα είναι οξυμένα, ο Θεολόγος είναι ακόμη εν ζωή και οι οπαδοί του δεν αποδέχονται την τοποθέτηση άλλου μητροπολίτη. Μοιραία, ο Ιγνάτιος – που... εκών - άκων επιλέχτηκε ως «τρίτη λύση»–έμπλεξε σε μια περιπέτεια που ενδεχομένως ούτε ο ίδιος είχε φανταστεί, ούτε και επιδιώξει. Αλλά, έτσι είναι η ζωή… Σε φορτώνει κάθε τόσο με σταυρούς, ανοίγει μπροστά σου Γολγοθάδες. Και σε καλεί να τους διαβείς.

-Πώς τον έκοψες τον καινούργιο; με ρώτησε, θυμάμαι, τότε ο συνάδελφος του «Ημερήσιου Κήρυκα», με τον οποίο είχαμε πρώτοι συναντήσει κρυφά, σε κάποιο σπίτι της Λάρισας, τον νιόφερτο ποιμενάρχη προκειμένου αυτός να κάνει τις πρώτες δηλώσεις του προς τον Τύπο και να απευθυνθεί στο πλήρωμα της τοπικής Εκκλησίας.

- Τι να σου πω… Δεν το κόβω να μένει…

Συμφώνησε με την άποψή μου ο συνάδελφος. Στην... εμπόλεμη ζώνη της Εκκλησίας της Λάρισας δεν στάθηκε ο... Δημήτριος Μπεκιάρης (ο αρχικώς εκλεγείς), που ήταν δυναμικός, νέος, «τσαμπουκαλεμένος» και με γνώση του λαρισαϊκού εκκλησιαστικού τοπίου. Θα στεκόταν αυτός ο μειλίχιος άνθρωπος, ο «μικρός το δέμας», με τη χαμηλόφωνη εκφορά λόγου, που σχεδόν... ντρεπόταν να σε κοιτάξει στα μάτια; Σαν δύσκολο…

Αλλά, εδώ είναι που λένε πως «τα φαινόμενα απατούν»…

Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά, αποδεικνύεται ότι αυτός ο χαμηλών τόνων ιερέας που είχαμε πρωτοαντικρίσει σε... κρησφύγετο, έγινε ένας από τους μακροβιότερους ιεράρχες στη μητροπολιτική έδρα της Λάρισας, έχοντας καταφέρει να πιάσει -στην κυριολεξία- τον ταύρο απ’ τα κέρατα, να τον ηρεμήσει και στη συνέχεια να τον εξημερώσει… Ίσως να μίλησε μέσα του η αρβανίτικη ράτσα του παπά από τη Σαλαμίνα. Ράτσα πολύ σκληρή, πολύ ανθεκτική στα κακοτράχαλα μονοπάτια.

Είναι ασφαλώς άδικο -στα όρια του ασεβούς- να επιχειρήσει κανείς την αξιολόγηση του πολυετούς έργου του μητροπολίτη Ιγνατίου μέσα σε ένα μικρό σημείωμα. Αυτό, ας το αναλάβουν πιο ειδικοί, οι μελλοντικοί μελετητές των εκκλησιαστικών μας πραγμάτων. Εκείνο όμως που οφείλει να του αναγνωρίσει κάθε καλόπιστος παρατηρητής, είναι η πραότητα, η σύνεση και -κυρίως αυτό!- η ιώβεια υπομονή με την οποία διοίκησε τη δύσκολη Μητρόπολη Λαρίσης και Τυρνάβου, επαναφέροντας το καράβι με τα θρυμματισμένα κατάρτια σε λιμάνια απάνεμα.

Ο Θεός -τον οποίο με θέρμη διακόνησε σ’ όλη του τη ζωή- ας τον δεχτεί για πάντα στην αγκαλιά του…

* "Eλευθερία", 27.06.2018

Ο δικός μας Ιγνάτιος

Καλό κατευόδιο δέσποτα

Του Χρήστου Τσαντήλα

Όταν ήρθατε εκλεγμένος επίσκοπος στη Λάρισα, ήσασταν αμνός ανάμεσα σε λύκους. Κι όμως με υπομονή, συγχώρεση και κατανόηση, αλλά κυρίως με αγάπη, υποτάξατε το πείσμα τους. Τα 24 χρόνια της διακονίας σας, τα παρακολούθησα ως πολίτης, αλλά από τη θέση του αρχισυντάκτη της «Ελευθερίας». Όπως και πιο πριν από εσάς, βίωσα μέσα από την καθημερινή επαφή του ρεπορτάζ, τα πέτρινα χρόνια της τοπικής μας Μητρόπολης, από τον θάνατο και την κηδεία του μακαριστού Σεραφείμ Ορφανού, μέχρι την εκλογή, την απόπειρα τοποθέτησης και την επεισοδιακή αντικατάσταση του σεβασμιοτάτου, Γουμενίσσης σήμερα, Λαρίσης τότε, κ. Δημητρίου Μπεκιάρη. Ύστερα ήρθατε εσείς. Πράος, ταπεινός, μειλίχιος, μετρημένος, υπομονετικός, συγχωρετικός, μια ήρεμη δύναμη σε μια ταραγμένη και πολύ πληγωμένη Μητρόπολη. Στην αρχή είπαμε, δεν θα τα καταφέρετε. Όμως εσείς υπομείνατε και με απίστευτη καρτερικότητα, υποστήκατε και ταλαιπωρηθήκαμε από την «ανίατη» επιθετικότητα ορισμένων, περιμένοντας το πλήρωμα του χρόνου ώστε και αυτοί να ηρεμήσουν υποτασσόμενοι στην αγάπη και τη συγχώρεσή σας.

Κοντά σας στα δύσκολα εκείνα πρώτα χρόνια βρέθηκε και η εφημερίδα, η διεύθυνσή της και ο αείμνηστος εκδότης Τάκης Δημητρακόπουλος, η οποία στήριξε κάθε προσπάθεια για ηρεμία και θρησκευτική γαλήνη στην πόλη μας και στη Μητρόπολή μας. Μια στάση που δικαιώθηκε πολύ σύντομα από το θεάρεστο έργο σας. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό που έφερε την ηρεμία και τη γενική αποδοχή σας στο ποίμνιο. Ήταν κυρίως το καθαρό σας βλέμμα, η καλοσυνάτη στάση σας απέναντι σε φίλους και διστακτικούς, ήταν η γαλήνια ολόφρεσκια αύρα που εκπέμπατε σε όλες τις δημόσιες εμφανίσεις σας. Ήταν αυτό το χαμόγελο του καλού και σεβαστού πατέρα στην οικογένεια. Για τους χιλιάδες Λαρισαίους και όλους τους πιστούς της Μητροπόλεως, υπήρξατε άνθρωπος της οικογένειας. Και της δικής μου φυσικά. Ευλογήσατε τον πατέρα μου στο κατευόδιο καθώς και τον γάμο της κόρης μου που αν και απρόσκλητος, μη σας ταλαιπωρήσω, κάνατε 300 χιλιόμετρα αυθημερόν για να τελέσετε το μυστήριο μαζί με τους πανάξιους συνεργάτες σας, Ιγνάτιο και Αχίλλιο. Αυτό δεν το βρήκα σε άλλους μητροπολίτες και γνώρισα αρκετούς. Ήσασταν ένας από μας. Προσιτός, δίκαιος και δημιουργικός. Με την εκδημία σας χάσαμε έναν δικό μας άνθρωπο. Τον δεσπότη που μας άκουγε προσεκτικά και με πραότητα μάς συμβούλευε. Τον άνθρωπο που με τους άξιους συλλειτουργούς του, υπηρέτησε με σεμνότητα και αγάπη το ποίμνιό του.

Ήθελα δέσποτα να σας τα πω αυτά αποχαιρετώντας σας και να ευχηθώ καλό παράδεισο, να έχετε δίπλα στον Δημιουργό μας, να μας ευλογείτε από εκεί αφού πρώτα μας συγχωρήσετε για τις όποιες πίκρες και αχαριστίες σας ποτίσαμε στη διάρκεια των 24 χρόνων που ήσασταν κοντά μας. Και είμαι βέβαιος πως όταν κι εμείς κριθούμε, καθένας μας ξεχωριστά, πίσω από τη μεγάλη πύλη, θα ακούγεται κάπου-κάπου η δίκη σας φωνή. Είναι από τα παιδιά μου κι αυτό...

Καλή ξεκούραση Άγιε ιεράρχη...

*  "Ελευθερία", 14.07.2018

Οι παρακαταθήκες του Λαρίσης Ιγνατίου

Του Χάρη Ανδρεόπουλου

Στη διάρκεια της 24χρονης ποιμαντορίας του στη Μητρόπολη Λαρίσης ο μακαριστός Ιγνάτιος, σήκωσε μεγάλο σταυρό. Από την πρώτη ημέρα - την ημέρα της εκλογής του, στις 25 Μαΐου 1994 - βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα που είχε χτυπήσει εκείνη την εποχή – από τις αρχές της 10ετίας του ‘90 - την τοπική Εκκλησία εξαιτίας του γνωστού εκκλησιαστικού προβλήματος που ανέκυψε για τον θρόνο της οικείας Επισκοπής τον Σεπτέμβριο του 1989 μετά την κοίμηση του μέχρι τότε Μητροπολίτου Λαρίσης Σεραφείμ Ορφανού (1974-1989). Ενός προβλήματος που είχε διχάσει την πόλη. Με αντιπαρατιθεμένους τους «Θεολογικούς» (υποστηρικτές της επαναφοράς στη Λάρισα του δικαιωθέντος τον Οκτώβριο του 1990 από το Σ.τ.Ε. Μητροπολίτου Θεολόγου Πασχαλίδη) από τη μία πλευρά και τους «Δημητριακούς» (υποστηρικτές του υπό της Ιεραρχίας εκλεγέντος ως Λαρίσης τον Οκτώβριο του 1989 και εν τω μεταξύ - λόγω ακυρώσεως της εκλογής του τον Οκτώβριο του 1990 από το Σ.τ.Ε.- μετατεθέντος τον Σεπτέμβριο του 1991 στη Γουμένισσα, Μητροπολίτου Δημητρίου Μπεκιάρη), από την άλλη.

Αν κι ο ίδιος ήταν παντελώς αθώος έγινε - από τους υποστηρικτές του Μητροπολίτου Θεολόγου - το επίκεντρο όλης της καταφοράς. Το «αμάρτημά» του ήταν ότι ως γνήσιος καλόγερος έκανε υπακοή στην απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας, ότι δέχθηκε τον Μαϊο του 1994 την εκλογή του και, ουσιαστικά, την εντολή να έλθει στη Λάρισα και να ενώσει το ποίμνιο. Λέγεται από στενούς του συνεργάτες, που συνυπηρετούσαν τότε στα γραφεία της Ιεράς Συνόδου ότι όχι μόνο δεν επεδίωξε την εκλογή του, αλλά ήταν και αρνητικός (όπως έγραψε λίγες ώρες μετά την προς Κύριον εκδημία του ο παλαιός του φίλος Γεώργιος Πρίντζιπας, διευθυντής επί πολλά έτη στη Βιβλιοθήκη της Ιεράς Συνόδου, σε σχετική ανάρτησή του στο διαδίκτυο). Εκανε, όμως, ο μακαριστός Ιγνάτιος υπακοή στην Εκκλησία και εκκοπή του ιδίου θελήματος – και ξεκίνησε το ταξίδι του για τη Λάρισα.

Ένα ταξίδι δύσκολο και μαρτυρικό. Επεισοδιακή η εις επίσκοπον χειροτονία του τον Μάιο του 1994 στην Αθήνα, επεισοδιακή και η ενθρόνισή του, ως Λαρίσης, τον Ιούλιο του ιδίου έτους στη Λάρισα. Οι αντιδρώντες στην εκλογή του δεν το βάζουν κάτω και σε κάθε δημόσια εμφάνισή του τον παίρνουν στο κατόπι με αποδοκιμασίες. Όμως ούτε ο ίδιος το βάζει κάτω. Αντιδρά, αλλά ειρηνικά. Πορεύεται αγαπητικά και επιδεικνύοντας ιώβειο υπομονή καταφέρνει σιγά – σιγά να κερδίσει τις καρδιές όχι μόνο πολλών εξ εκείνων που είχαν σταθεί επιφυλακτικά απέναντί του, αλλά και πολλών που υπήρξαν στην αρχή εχθρικοί. Με την πραότητα, την ανεξικακία και τη μακροθυμία του κατόρθωσε στην πορεία του χρόνου να ενώσει τον κλήρο και το διχασμένο ποίμνιο και να επαναφέρει την τοπική Εκκλησία σε λιμάνια απάνεμα, φροντίζοντας παράλληλα να φέρει σε πέρας ένα σημαντικό ποιμαντικό / κατηχητικό, αλλά και κοινωνικό / φιλανθρωπικό έργο.

Υπήρξε ο μακροβιότερος Μητροπολίτης Λαρίσης και μετά από 24 χρόνια αρχιερατείας του στην πόλη μας, αναχωρώντας για την άνω Ιερουσαλήμ μας αφήνει δύο σπουδαίες παρακαταθήκες, δύο διδαχές: πρώτον, την αγάπη, με την οποία ο ίδιος – με την αγαπώσα καρδία του - πορεύθηκε κάνοντας πράξη στη ζωή του τον σχετικό ύμνο περί αγάπης του Απ. Παύλου (Α’ Κορ., 13) και, δεύτερον, τον σεβασμό προς την Εκκλησία και τους Ιερούς Κανόνες της, στο συνοδικό της πολίτευμα. Ισχυε και γι’ αυτόν το του μακαριστού Αρχιεπισκόπου κυρού Χριστοδούλου, του ειπόντος «οι αποφάσεις της Εκκλησίας είναι δι’ εμέ το “όγδοο μυστήριο”».

Ας ευχηθούμε, ως μέλη της τοπικής Εκκλησίας ο Θεός, ο «κυριεύων ζωής και θανάτου» και «βάθει σοφίας απείρου τα πάντα οικονομών», να οδηγήσει τη μακαρία ψυχή του κεκοιμημένου Μητροπολίτου μας εις τόπον αναστάσεως για να παρεδρεύει στο υπερουράνιο θυσιαστήριο ευλογών εξ ουρανού τον τόπο τον οποίο διεποίμανε επί 24ετία και να πρεσβεύει εκτενώς υπέρ του κλήρου και του λαού – κι ας προσευχηθούμε η Σεπτή Ιεραρχία της Εκκλησίας μας να εκλέξει αντάξιο διάδοχό του. «Ιγνατίου του Λαρίσης και Τυρνάβου, ημών δε πατρός και ποιμενάρχου, αιωνία η μνήμη».

 * "Ελευθερία", 15.07.2018

religiousnet

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ 

ΥΠΗΡΞΕ Ο ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ Α'

Αναρτήθηκε από amethystos στις 12:17:00 π.μ.

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος: Η σημασία της προσευχής στον αγώνα εναντίον των εμπαθών λογισμών

Η σημασία της προσευχής στον αγώνα εναντίον των εμπαθών λογισμών

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Την περασμένη φορά σου περιέγραψα την όλη διαδικασία της μεταβάσεως από τον απλό λογισμό στην εμπαθή επιθυμία κι από εκεί στην εφάμαρτη πράξη. Όμως τα πράγματα δεν εξελίσσονται πάντα τόσο αργά όσο φάνηκε από την περιγραφή μου. Συχνά, αν όχι τις περισσότερες φορές, όλες οι φάσεις διαδέχονται η μία την άλλη αστραπιαία. Έτσι, πριν καλά-καλά προλάβει να εμφανιστεί ο λογισμός, τελείται η πράξη. Αυτό συμβαίνει κατεξοχήν στην περίπτωση του προφορικού λόγου. Δεν μπορείς, αλλά και δεν χρειάζεται ν’ αναλύεις όλα αυτά τα απρόβλεπτα και αλλεπάλληλα περιστατικά. Κάνε μόνο τούτο: Όταν αντιλαμβάνεσαι μιαν εμπαθή κίνηση, να στρέφεσαι αμέσως εναντίον της με όπλο το θυμό. Πώς θ’ αντιδράσεις, αν ένας κακοποιός σου επιτεθεί και σε χτυπήσει; Θα του ανταποδώσεις το χτύπημα μ’ όλη σου τη δύναμη. Με τον ίδιο τρόπο ν’ αντιδράς, όταν σου επιτίθεται ένας κακός λογισμός: Να τον χτυπάς με θυμό. Βέβαια, όπως ο κακοποιός δεν το βάζει πάντα στα πόδια μόλις τον χτυπήσεις, έτσι και ο λογισμός δεν φεύγει πάντα μόλις θυμώσεις. Κι αυτό γιατί στον πόλεμο των λογισμών εμπλέκονται συχνά και οι δαίμονες, που, όπως ξέρεις, είναι πείσμονες και ανυποχώρητοι. Όσο κι αν θυμώνεις μαζί τους, δεν κάνουν πίσω. Χρειάζεται, λοιπόν, πέρα από το θυμό, να χρησιμοποιήσεις κι ένα άλλο όπλο εναντίον τους. Ποιο είν’ αυτό;

Για πες μου, τί κάνει το θύμα της επιθέσεως ενός κακοποιού, αν δεν κατορθώσει να τον τρέψει σε φυγή με χτυπήματα; Καλεί σε βοήθεια. Τότε τα όργανα της τάξεως ανταποκρίνονται στο κάλεσμά του, τρέχουν και τον σώζουν. Αυτό πρέπει να γίνεται και στον πόλεμο με τα πάθη. Θα θυμώνεις εναντίον τους, αλλά και θα ζητάς τη θεία βοήθεια: «Κύριε, βοήθησέ με! Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, σώσε με!». «Θεέ μου, άκουσέ με και στείλε μου την βοήθειά σου! Κύριε, μην αργήσεις να με βοηθήσεις!» (Ψαλμ. 69:2).

Όταν προσφεύγεις στον Κύριο, μην κοιτάς τι γίνεται μέσα σου. Κράτα την προσοχή σου προσηλωμένη σ’ Εκείνον και ικέτευέ Τον για βοήθεια. Με τ’ όνομά Του μαστίγωνε τον εχθρό, όπως λέει ένας άγιος (όσιος Ιωάννης ο Σιναϊτης, Κλίμαξ , Κ΄, στ΄). Γιατί, όπως λέει ο ψαλμωδός, «ο Κύριος είναι κοντά σ’ όλους όσους τον επικαλούνται με ειλικρίνεια. Τα αιτήματα των πιστών Του τα εκπληρώνει. Ακούει τη δέησή τους και τους σώζει» (Ψαλμ. 144: 18-19). Ο Ίδιος υπόσχεται σ’ όποιον Τον επικαλείται με ελπίδα την ώρα της ανάγκης του: «Θα τον σώσω, επειδή ελπίζει σ’ εμένα. Θα τον προστατέψω, επειδή γνωρίζει ποιος είμαι. Θα μου κραυγάσει, και θα του αποκριθώ. Μαζί Του είμαι στη θλίψη του. Θα τον λυτρώσω και θα τον δοξάσω» (Ψαλμ. 90: 14-14). Με το θυμό, λοιπόν, και με την προσευχή θ’ αντιμετωπίζεις πάντοτε αποτελεσματικά τα πάθη που σε πολεμούν.

Τὸ γράμμα τοῦ νόμου Γράφει ο π. Δημήτριος Μπόκος

Ὁ ἅ­γιος Ἰ­ω­άν­νης, ὁ Πρό­δρο­μος καὶ Βα­πτι­στὴς τοῦ Κυ­ρί­ου, ἐ­τε­λεί­ω­σε μαρ­τυ­ρι­κὰ τὴ ζω­ή του μὲ ἀ­πο­κε­φα­λι­σμό.

Ὁ θά­να­τός του ἦ­ταν ἀ­πο­τέ­λε­σμα τῆς ἐμ­μο­νῆς τοῦ Ἡ­ρώ­δη στὴν τή­ρη­ση ἑ­νὸς ὅρ­κου, μὲ τὸν ὁ­ποῖ­ο δε­σμεύ­τη­κε ἀ­πέ­ναν­τι στὴ Σα­λώ­μη, κό­ρη τῆς Ἡ­ρω­διά­δας. Θε­ώ­ρη­σε ἀ­πό­λυ­τη τὴ δέ­σμευ­σή του αὐ­τὴ καὶ δὲν θέ­λη­σε νὰ ἐ­κτε­θεῖ στὰ μά­τια τῶν προσκεκλη­μέ­νων του ἀ­θε­τών­τας την, ἔ­στω κι ἂν λυ­πή­θη­κε ποὺ ἦ­ταν ὑ­πο­χρε­ω­μέ­νος νὰ τὴν τη­ρή­σει (Μάρκ. 6, 17-29).

Τὸ ἐ­ρώ­τη­μα εἶ­ναι: Ἔ­πρε­πε ὁ Ἡ­ρώ­δης νὰ τη­ρή­σει τὸν ὅρ­κο του ἢ ὄ­χι; Πό­σο δεσμευτικὸς εἶ­ναι ἕ­νας ὅρ­κος ποὺ ἔρ­χε­ται εὐ­θέ­ως σὲ ἀν­τί­θε­ση μὲ τὸν νό­μο τοῦ Θε­οῦ;

Ἐ­δῶ μπαί­νει τὸ θέ­μα τῆς σω­στῆς τή­ρη­σης τοῦ νό­μου τοῦ Θε­οῦ. Γιὰ νὰ μᾶς βο­η­θή­σει σ’ αὐ­τὸ ἡ Ἁ­γί­α Γρα­φή, ἐ­φι­στᾶ τὴν προ­σο­χή μας στὸ νὰ ἀ­να­ζη­τοῦ­με τὸ πνεῦ­μα τοῦ νό­μου τοῦ Θε­οῦ καὶ αὐ­τὸ νὰ τη­ροῦ­με. Νὰ μὴ μέ­νου­με προ­σκολ­λη­μέ­νοι στὸ γράμ­μα. Ἔ­τσι ὁ ἀπόστολος Παῦ­λος μι­λά­ει γιὰ μιὰ σαρ­κι­κὴ πε­ρι­το­μή, ποὺ γί­νε­ται κα­τὰ τὸ γράμ­μα τοῦ νό­μου, ἀλ­λὰ ἀ­πὸ μό­νη της εἶ­ναι οὐ­σι­α­στι­κὰ ἀ­νώ­φε­λη, δὲν ἀρ­κεῖ νὰ ἀ­να­γεν­νή­σει πραγ­μα­τι­κὰ τὸν ἄνθρω­πο. Γι’ αὐ­τὸ πα­ράλ­λη­λα μι­λά­ει καὶ γιὰ μιὰ πνευ­μα­τι­κὴ πε­ρι­το­μὴ τῆς καρ­διᾶς, ἀχειροποίητη (ἀ­φαί­ρε­ση-κά­θαρ­ση τῶν πα­θῶν, τῆς ἁ­μαρ­τί­ας), ποὺ ἀ­να­δει­κνύ­ει τὸν ἄν­θρω­πο ἀ­λη­θι­νὸ τη­ρη­τὴ τοῦ θεί­ου νό­μου (Ρωμ. 2, 25-29· Κολ. 2, 11-13) καὶ ὄ­χι «ἀ­πε­ρί­τμη­τον τῇ καρ­δί­ᾳ» (Ἱ­εζ. 44, 7).

Ὁ Θε­ὸς ἔ­κα­νε μα­ζί μας μιὰ νέ­α δι­α­θή­κη, γιὰ νὰ ἐμ­φυ­σή­σει μέ­σα μας ἕ­να δι­α­φο­ρε­τι­κὸ πνεῦ­μα. Μᾶς κα­λεῖ νὰ γνω­ρί­σου­με ποι­ὸ εἶ­ναι τὸ δι­κό του πνεῦ­μα, αὐ­τὸ ποὺ τὸν ἐκ­φρά­ζει πραγ­μα­τι­κὰ (Λουκ. 9, 55). Τη­ρών­τας μὲ ἀ­κρί­βεια, κα­τὰ γράμ­μα, τὸν νό­μο, μπο­ρεῖ νὰ διαπράξου­με τὶς με­γα­λύ­τε­ρες ἀ­δι­κί­ες. Γι’ αὐ­τὸ ἡ νέ­α δι­α­θή­κη τοῦ Θε­οῦ δὲν εἶ­ναι δι­α­θή­κη «γράμ­μα­τος, ἀλ­λὰ πνεύ­μα­τος· τὸ γὰρ γράμ­μα ἀ­πο­κτέν­νει, τὸ δὲ πνεῦ­μα ζω­ο­ποι­εῖ» (Β΄ Κορ. 3, 17). Ὅ­ταν γνω­ρί­σου­με τὸ πνεῦ­μα τοῦ Θε­οῦ, μπαί­νου­με σ’ ἕ­να χῶ­ρο ἐ­λευ­θε­ρί­ας, ὅ­που δὲν ἔ­χει θέ­ση καμ­μιὰ δου­λι­κὴ ὑ­πο­τα­γὴ στὸ νε­κρὸ γράμ­μα νο­μι­κῶν σχη­μά­των (Β΄ Κορ. 3, 17). Ὁ νό­μος δὲν ἔ­χει δο­θεῖ οὔ­τε εἶ­ναι ἀ­ναγ­καῖ­ος ἄλ­λω­στε γιὰ τὸν δί­και­ο ἄν­θρω­πο (Α΄ Τιμ. 1, 9).

Ἔ­τσι λοι­πὸν δὲν μπο­ρεῖ κα­νέ­νας νὰ ὀ­χυ­ρώ­νε­ται πί­σω ἀ­πὸ τὸ γράμ­μα τοῦ θεί­ου νό­μου, ὅ­ταν κα­τα­στρα­τη­γεῖ τὸ πνεῦ­μα καὶ τὸ ἀ­λη­θι­νὸ πε­ρι­ε­χό­με­νο τοῦ νό­μου αὐ­τοῦ.

Ἕ­νας ἄν­θρω­πος ζή­τη­σε ἀ­πὸ κά­ποι­ον γέ­ρον­τα νὰ με­σο­λα­βή­σει ἀ­νά­με­σα σ’ αὐ­τὸν καὶ τὸν ἀ­δελ­φό του, για­τὶ εἶ­χαν μα­λώ­σει. Ὁ γέ­ρον­τας κά­λε­σε τὸν ἄλ­λον ἀ­δελ­φὸ καὶ προ­σπά­θη­σε νὰ τὸν πεί­σει νὰ εἰ­ρη­νεύ­σει μὲ τὸν ἀ­δελ­φό του. Ἐ­κεῖ­νος ὅ­μως ἀν­τέ­δρα­σε λέ­γον­τας:

-   Δὲν μπο­ρῶ νὰ συμ­φι­λι­ω­θῶ μα­ζί του, για­τὶ ὁρ­κί­στη­κα στὸ σταυ­ρὸ νὰ μὴν τὸ κά­μω».

Χα­μο­γέ­λα­σε ὁ γέ­ρον­τας καὶ τοῦ λέ­ει:

-   Δη­λα­δὴ εἶ­πες: Μὰ τὸν τί­μιο σταυ­ρό, Χρι­στέ, δὲν θὰ φυ­λά­ξω τὶς ἐν­το­λές σου, ἀλ­λὰ θὰ κά­μω τὸ θέ­λη­μα τοῦ  ἐ­χθροῦ σου τοῦ δι­α­βό­λου».

Καὶ τοῦ δί­δα­ξε πό­σο ση­μαν­τι­κὴ εἶ­ναι ἡ με­τά­νοι­α καὶ ὄ­χι ἡ τή­ρη­ση ἑ­νὸς ἄ­νο­μου ὅρ­κου (Ἰ­ω. Μό­σχου, Λει­μών, 216).

Τέ­τοι­οι ὅρ­κοι πρέ­πει νὰ σπᾶ­νε ἀ­μέ­σως καὶ νὰ συμ­μορ­φώ­νε­ται ὁ ἄν­θρω­πος ὁ­λό­ψυ­χα μὲ τὸ ἀ­λη­θι­νὸ θέ­λη­μα τοῦ Χρι­στοῦ. Καὶ ὁ Ἡ­ρώ­δης, ἂν εἶ­χε τὸ ἴ­διο πνεῦ­μα, δὲν θὰ ἔ­με­νε προσκολ­λη­μέ­νος στὸ γράμ­μα τοῦ νό­μου. Δὲν θὰ φο­βό­ταν νὰ ἀ­θε­τή­σει τὸν ἄ­νο­μο ὅρ­κο του.

Ὄ­χι λοι­πὸν προ­σχή­μα­τα εὐ­λα­βεί­ας, ἀλ­λὰ ἀ­λη­θι­νὴ με­τά­νοι­α καὶ γνή­σια ὑ­πα­κο­ὴ στὸ θέλη­μα τοῦ Θε­οῦ.

π. Δημητρίου Μπόκου

(ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 373, Αὔγ. 2014)